Lunch in Berlin

Click on the names of the restaurants to go to their websites.

Afbeelding

Ik kan het ook niet ontkennen, ik ben een foodie, niet fanatisch, verre van, maar ik eet graag vers én lekker én verfijnd én soms ook wel (te) veel. En ik kan helemaal, helemaal uitfreaken als ik nieuwe smaken, een nieuw dieet, of  een nieuw restaurant, concept, eetbar of wat dan ook dat met gezonde voeding te maken heeft, ontdek.

Deze foodie is toevallig een veganistische flexitariër. Daarmee wil ik zeggen dat ik zo veel mogelijk veganistisch eet maar dat ik daartegen best wel veel zondig. Vlees en vis eet ik sinds mensenheugenis niet meer. Maar ik zondig nog  af en toe met een stuk kaas of zeg niet altijd neen tegen een taartje bv. Ik drink zelfs rode wijn waarbij ik niet weet of er wel cochenille* is in verwerkt of niet. Ik ben niet perfect. So be it.

In het restaurantwezen  zijn er een aantal eenvoudige regels te respecteren, dat spreekt voor zich. Regels waaraan de horeca nogal eens zijn voeten aan veegt. Bij het aanschouwen van vuile glazen, ruwe obers, vuile toiletten, verkeerde timing van de gerechten, totaal platgekookte groenten, wijn die spontaan je maagzuur doet opwerken enz. komt er een conservatief in me naar boven waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Het is sterker dan mezelf. En het gebeurt veel te veel. Bij het beoordelen van een restaurant is de sfeer en de hygiëne en de vriendelijkheid van het personeel in mijn ogen even -misschien zelfs belangrijker-  dan wat er op je bord ligt.

Berlijn is een stad met duizenden fastfoodtenten, hier Imbiss genoemd. Dat zijn stalletjes of restaurantjes die fast food verkopen. Deze snelkost is nogal divers. Je hebt de alomgeloofde Berlijnse curryworsten zijn maar ook hamburgers, falafels, en andere kebabs. Vaak is het niet echt verfijnd (dat hoeft ook niet altijd, of wel?) , maar ook hier vind je pareltjes.

Door de komst van de Turkse gemeenschap (vooral in de jaren ’80) werd de klassieke Berlijnse keuken opgeleukt met groenten. Een mediterrane touch was zeer welgekomen. De laatste 20 jaar kan je in Berlijn dan ook echt wel zeer lekker eten. Voor een redelijke prijs. En vegetarisch eten is bijna nergens een probleem. En elk trimester komt er wel een 100% vegan restaurant bij.

De meeste restaurants hebben een zeer goedkoop business lunchmenu, ik ga dan ook meestal ’s middags eten 🙂

Na al die jaren in het Zuiden van Frankrijk en op Corsica is het heerlijk om uit te kunnen gaan eten en zich welkom te voelen in bijna eender welk restaurant, van zeer eenvoudig tot zeer chic.  Ik word nergens weggekeken. En neen, ik hoef niet uit te leggen dat vegetariërs geen kip en zelfs geen vis eten of dat veganisten geen kruidenboter op hun tofu willen.

Ik ga hier bewust niet in op de redenen dat ik zo weinig dierlijke producten tot me neem, die zijn hoofdzakelijk van ethische aard (ik schrijf over dierenethiek op deze blog) en in mindere mate om gezondheidsredenen. Dat is ongetwijfeld zeer interessant discussievoer,maar het past niet in de idee van deze Berlijnse blog.

Dus heel praktisch: hier heb je een lijstje van 11 eethuizen, van eenvoudig naar redelijk duur, de meesten in mijn buurt, waar ik graag vertoef. Klik op de naam voor de website en het adres.

* Mustafas gemüsekebab: groentenkebab om u tegen te zeggen, als je tegen het wachten kan. Gemiddeld staat er een rij van 20 minuten aan te schuiven.

Prijs: 2,50 Euro voor een vegetarische döner. Kan geveganiseerd worden.

Hele leuke website.

* Yarok, Syrische imbiss gelegen in het hippe Torstr. in Berlijn Mitte. Het restaurant is wel het tegengestelde van hip maar de falafels zijn ontzettend lekker en hun Fatuosch salade naar verluidt de beste van Berlijn. Ongeveer de helft van de gerechten is vegetarisch.

Prijs 5 euro voor een falafelschotel. Gemberthee 1,5 Euro.

* Sunday burger aan het Mauerpark. Op koude dagen (en het Mauerpark is een tochtgat, het kan er ontzettend koud zijn) drink je er gewoon een warme appelsap met gember bij. Ze staan ook op Street Food Thursday in Markthalle Neun in Kreuzberg.

Prijs: ongeveer 4,50 Euro.

*Dada Falafel is dan weer wél hip. Tot nu toe (samen met de falafels op de Turkse markt op de Maybachufer) voor mij de absolute top. Neem een falafelschotel en daarbij een vers sinaas/wortelsap: hemelse combinatie. Ongeveer 10 euro samen.

Geen website. Linienstr. 132, Berlin Mitte. Tel: 030 275 96 927

* Sababa: hummus zoals hummus moet smaken

Pluspunt: het leuke terras

Minpunt: binnen kon het wat gezelliger 😉

Geen website gevonden. Kastanienallee 50, 10119 Berlin, +49 30 40505401

* Kaffeemitte heeft een middagmenu van 9,5 Euro. Hiervoor krijg je een panini of een pasta, een klein slaatje, wat brood en een drankje. Klassieke Italiaanse keuken.

AfbeeldingZeer correct, vriendelijk, leuk., gratis water (nog teveel een zeldzaamheid hier in Berlijn) én zeer goeie koffie. Gelegen direct aan het Montbijoupark. Minpuntje: geen vegan opties op de kaart.

*Mozzarella Bar & Bottega

Het absolute walhalla voor buffelmozzarella-liefhebbers. Degustatiemenu voor 2 zo’n 20euro.

Afbeelding

Voor vegans enkel (overigens excellente) focaccia te verkrijgen.

Auguststr.34, 10119 Berlin Mitte

* Kopps: geveganiseerde Duitse keuken van  sterrenkok Björn Moschinski, zeer vriendelijke bediening, ’s avonds vaak tsjokvol maar ’s middags heerlijk rustig. Zeer divers publiek.

Middagmenu: 2 gangen 8,5 Euro, 3 gangen 10,50 Euro

* Manuela, net iets meer dan een tapas bar in Kreuzkölln

Ongeveer de helft van het menu is vegetarisch. Ook vegetarische paella bv. Hun vegan Navarra rode wijn is een killer!

* La mano verde

Strikt vegan en vaak raw. Werken soms nauw samen met Atilla Hildmann van Vegan für Fit bestseller bekendheid.

Zéér fijne keuken.

Middagmenu: hoofdgerecht 8,50 Euro. 2 gangen menu 11,50. 3 gangenmenu 15,50.

Minpuntje: de iPads als menukaart.

* Pauly Saal. Kosjer en met een erg hoge hip factor, gelegen in een prachtige oude meisjeschool in de Auguststr.  Helaas nog niet uitgeprobeerd omdat het toch wel wat te prijzig is maar wou het hier even vermelden omdat het dit jaar (2013) een Michelinster heeft gekregen.  Naarverluidt hemels lekker. Op de middagkaart staat 1 vegetarisch gerecht (15 euro). De dagschotel kost er 17 euro. Het middagmenu 34 euro. Fantastische ligging, zeer mooi gelegen, terras ook zeer geslaagd. Een kleine kaart (wat ik altijd apprecieer) en een grote wijnkaart (wat ik misschien nog meer apprecieer ;-))

Toch zeer jammer dat er niet meer vegetarische en vegan opties op de kaart vermeld staan.

Het is maar een greep uit de duizenden eethuizen in deze stad. Ik kom er zeker nog op  terug.

Heb je nog tips? Ik hoor het graag !

Smakelijk!

* cochenille of karmijnzuur is een dierlijk pigment dat in verven wordt gebruikt maar ook als kleurstof voor voedingsmiddelen of cosmetica. Het  heeft E-nummer E120. In cosmetica heeft de stof nummer CI 75470. Het wordt gewonnen uit de cohenilleluis, een beestje dat op schijfcactussen leeft.

Hoe word ik een Berlijnse in 10 simpele stappen ?

Afbeelding

Het stadsblad Zitty bracht in één van haar laatste edities een artikel over hoe je een echte Berlijnse kan worden in 10 eenvoudige stappen. Hier een samenvatting.

1)   Draag de juiste parka

Niet om je te beschermen tegen de helse winterwinden zoals dat in Moskou bv. het geval ismaar doodgewoon omdat je zelfs in de winter graag terrasjes doet. Fleece dekentjes en parka’s: één strijd !  Pas op: geen lelijke nepbontkraag en zeker geen echte bontkraag. De kleur? Olijfgroen uiteraard.  Alternatief? Geen.

2)   Opstaan na dat terrasje: een handleiding

De skinny jeans is enorm veelzijdig en is altijd mooi maar heeft natuurlijk veel nadelen. Een groot nadeel is dat als je zit of fietst er een deel van je bibs zichtbaar is. Met als gevolg het loodgietersdecolleté of Arschfax. En daar Berlijnse vrouwen geen strings dragen maar liever degelijke en dure Schiesser onderbroeken bv, moeten ze bij het opstaan iedere keer hun broek optrekken. Dat gebeurt bijna automatisch: één ruk aan de ceintuur en hop, alles is weer netjes bedekt.

3)    Leer breien

Berlijnse vrouwen zijn verzot op alles wat zelfgemaakt en/of artisanaal is. Hippe merken zoals Lala Berlin of Maiami spelen daar gretig op in.

4)    Leer yoga en eet minstens 2 X per week vegan

AfbeeldingHeerlijke hummus bij Sababa. 

 Geen probleem in een stad waar er elke maand wel een nieuw vegan restaurant of dito winkel opengaat en waar er in elke straat een yoga-school te vinden is.

Maar pas op: je moet het niet alleen doen, je moet er ook wel iets van kennen.

5)   Kook een grote kom soep en geef een geweldig feest waarna je hele woning gerenoveerd moet worden

AfbeeldingNathalie’s pompoen kokos soep (vegan by the way)

Eten doen Berlijnse dames graag, vegan of niet. En omdat er hier een zo groot gastronomisch aanbod is, staat bijna niemand meer in de kookpotten te roeren. Dus wordt het extra geapprecieerd als iemand avondeten klaarmaakt. Voorzie daarbij ook wijn, bier en voor later op de avond longdrinks.

6)   Strip dat behang van de wanden

Afbeelding

Berlijnse wanden zijn of naakt (en dus ruw en onbewerkt) of juist extra gladgeverfd. Een alternatief is er eigenlijk niet.

7)   Ga op zaterdag naar de markt en kom niet naar huis zonder bloemen en/of een lamsvel

Berlijnse stijl is eigenlijk een beetje dorps om te vergeten dat we hier eigenlijk in een grote stad wonen. En opgepast, die bloemen pak je niet gewoon in een plastic tas, maar vervoer je in een mooie korf. Ja, juist, het lijkt hier soms wel op de Provence.

8)   Rij met de fiets, ongeacht het weer

Dat je in Berlijn geen auto nodig hebt is een open deur intrappen. Maar de  fiets is hier inderdaad wel écht heel makkelijk. Het allerhipst is de  Oudhollandse fiets. Ben je ingefietst, dan hoort daar ook een blauwe Ikea tas bij, losjes over de schouder geworpen.

9)   Sneakers zijn een must

Afbeelding

 Of je nu oud of jong bent, sneakers moet je gewoon hebben. Momenteel zijn de modellen Thea van Adidas of de Air Max van Nike erg in trek.

10)   Verkoop je spullen op de vlooienmarkt

Berlijnse rommelmarkten zijn legendarisch. Extra leuk wordt het als je een vriendin meevraagt. Kunnen jullie lekker kletsen en elkaar afwisselen want ik de cafés rond de Arkonaplatz of op het Mauerpark gaat het er altijd gezellig aan toe.

 

Ik scoor alvast een stevige 7/10. En jullie?

Bron: Berlinerin in 10 Schritten door Alexa Von Heyden in Zitty Berlin n°25.

Schoolmoe

Na deze op persoonlijk vlak moeilijke en lange (zeer lange, ik geef het toe)  zomerstop, staan we weer voltijds alive and kickin’ in het (gezins)leven.

Zo is de school hier in Berlijn alweer een tijdje begonnen. Zoon Elmo begon al  begin augustus en dochter Louise, die op een Franse Middelbare school zit, in september.

En laat ik het net hier over willen hebben, over de school, beter nog, over het schoolsysteem. Want something’s rotten in the state of Schoolmark.

foto 1

De feiten: zoon is 10 en al een aantal jaren (!) schoolmoe. Niet leermoe, integendeel! Hij is heel nieuwsgierig. Maar echt schoolmoe. Op een gegeven moment werd het zo erg (dat was in het eerste leerjaar, zo’n 3 jaar geleden op een Franse school) dat de juf ons aanraadde om een IQ test te doen. Zij en haar collega dachten dat onze jongen wel te slim was om goed te zijn en misschien verveelde hij zich daarom zo erg op school.  Ach IQ testen…we weten allemaal wat ze waard zijn, het zijn uiteindelijk momentopnames. Net als een foto. Maar ik zwicht voor de overmacht, ben uiteindelijk toch benieuwd en weet niet goed hoe ik het anders moet oplossen. Ik maak dus braaf een afspraak met een psychologe in Nîmes.

 Egon vond de psy maar saai en had absoluut geen zin om zich in te spannen. Hij deed het uiteindelijk toch, min of meer :-)
 Resultaat:

“Elmo est un enfant qui présente des capacités intellectuelles supérieures pénalisé pa run manque d’attention. Hypersensible et émotif, il montre parfois sa peur de l’échec qu’il a du mal à gérer.Par ailleurs les quelques erreurs au niveau du language se font préconiser par mesure de précaution un bilan en orthophonie ainsi q’un bilan neurovisuel pour les erreurs visuo attentionnelles produites.D’autre part, vu les capacités développées d’Elmo et afin de lui éviter de fonctionner en “sous régime” un programme adapté à ses besoins serait bien venu en accord avec ses enseignants; Un saut de classe pourrait également répondre à son épanouissement intellectuel.”

 Kortom: gevoelig en begaafd maar niet hoogbegaafd dus uiteindelijk waren we het erover eens dat het niet echt nodig om een klas over te slaan. Nu, daar had ik al die testen niet voor nodig (en die 180 euro had ik ook in mijn zak kunnen steken): ik wist allang dat mijn zoon niet gespeend was van enige intelligentie:  snel verveeld, weinig slapen, veel huilen…ik moet er geen tekeningetje bij maken.

We besloten dus om hem maar te laten waar hij was: een zeer leuk dorpsschooltje, een grote klas met aparte hoekjes waar je ook rust en stilte kon vinden, iets wat hij heel hard nodig had (nog steeds). En zijn juf is zeer toegewijd.  Meer moet dat niet zijn. En toch… Na de juf, die hem nog een jaar mocht volgen, volgde … De Meester. *tromgeroffel*

De Meester waar iedereen schrik voor had, zoonlief incluis. Een meester van de ouwe garde: streng maar rechtvaardig, duldt geen lawaai, geen getetter, geen gesnuif, geen tegengas. Achtergrond: ander Frans dorp (dezelfde school heeft 3 klassen, elk in een ander dorp gelegen), kleine klas, kleine speelplaats maar wél een interactief scherm en dus helemaal mee.

De Meester ‘bestuurde’ één klas waar 3 verschillende leerjaren in ondergebracht waren. Geen sinecure maar hij deed het al een aantal jaren en was er in geslaagd om daar echt wel een evenwicht in te brengen. De kinderen waren bang van hem maar na een aantal maanden begonnen ze hem ook te appreciëren. Hij was ook zo wijs om bv op vrijdagnamiddag met z’n allen de garrigue in te trekken en daar spelletjes te spelen. Alle kinderen keken uit naar dat moment. Maar Elmo’s punten kelderden zienderogen. Hij moest elke week een gedicht leren (soms niet van de minsten) en er waren 2 of 3 dictees per week. Dat gedicht, dat kon ie al snel, maar die dictees waren duidelijk niet zijn kopje thee. Elke avond zat ik met hem aan de keukentafel te werken. Soms een uur lang. Ik hoorde dat sommige ouders een pak langer werkten. Was ik nu echt de enige die dat niet normaal vond?

Het was iedere avond een gevecht. En iedere ochtend ook. Want het was steevast “Ik wil niet naar school! Ik haat school!” Elke morgen. Elke weekdag. Moedeloos werd ik ervan.

Een gesprek met de meester leverde niet veel op. Hij vond Elmo een degelijke leerling, behorend bij de goeie middenmoot. Niet meer niet minder. En zeer braaf. We stonden heel ver van zijn vroegere begaafdheid af.

Hij werd in een “moule” gedrukt en moest klaargestoomd worden voor de middelbare school Dat waren alle leerlingen van De Meester. En hij was daar fier op.

Die man had zeker zijn verdiensten: hij had een kritische kijk op het leven, had veel aandacht voor kunst en natuur en begon iedere ochtend met een leuk item: als de datum bijvoorbeeld 11 november was dan gingen ze bv 3 eeuwen terug en gingen ze kijken wat er op 11 november 1713 jaar geleden zoal is gebeurd. Dat werd dan op internet opgezocht. Op die manier heeft de kleine ontzettend veel opgestoken. Want op die manier is leren leuk. Uiteraard.

Ik wil die man dan ook  helemaal niet afbreken. Hij is tenslotte ook afhankelijk van het systeem.

Maar mijn al dan niet verstandige hypersensitieve zoon ging er wel langzaamaan kapot.

Over naar de dochter, een heel ander verhaal. Louise zat in 2011 in een lyceum in een klein stadje in de Languedoc. Ze heeft het altijd al moeilijk gehad op school, heeft altijd hard moeten werken en heeft zelden of nooit hulp van haar ouders of van iemand anders gevraagd. Ze is ook zeer plichtbewust en werkt ’s avonds een paar uur voor de school, zonder dat je haar ook maar iets moet vragen.

Toen ze 2 jaar geleden een geweldige enthousiaste wiskundelerares had, kon ze de wiskundige wereld aan. Maar dat was helaas maar 1 jaar, al snel verdween de lerares uit het gezicht en de punten duizelden alweer naar beneden.

De dag dat we haar gingen inschrijven in het Lyceum was er een staking van het lerarenkorps. Zij hielden ons tegen om te fulmineren tegen het systeem. Ik ben zeer meelevend en ben bij de eersten om te zeggen dat leraar één van de belangrijkste beroepen ter wereld is en dat er eigenlijk een totale omschakeling van het systeem moet gebeuren waardoor het beroep terug aantrekkelijk wordt voor de jonge garde enz. Maar betogen op de opendeurdag, op een inschrijvingsdag waarop je de kinderen zou moeten enthousiasmeren?? Nee, ik denk het niet.

En het was een teken: de meeste leraars bleken inderdaad alles behalve enthousiast en de liefde voor het vak was soms ver te zoeken. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen, en die vergeten we nooit. Ik denk aan mijn eigen Meester van het zesde studiejaar: Meester Ceuppens. Het zijn zo van die mensen die je leren verder denken en die leren leuk maken. Helaas: geen Meester Ceuppens op het Franse Lycée.

Ik denk dat we hier aan iets heel fundamenteels raken. Het onderwijssysteem is in Frankrijk duidelijk niet echt geweldig te noemen. Dat is een zwaar understatement. En dan zwijg ik nog van hun talenonderwijs, dat is écht om te huilen zo slecht. Ik weet niet (meer) hoe het in België en Nederland met het onderwijs staat, maar ik denk dat het niet zo erg verschilt met de top-down aanpak van Frankrijk. Leerlingen zitten, doen hun mond open, leraars proppen er allerhande kennis in, om 4 uur (en vaak om half 6 in het geval van Lisa) gaat die mond weer dicht en begint thuis de herkauwing.

Terug naar 2013. Egon zit in het vijfde studiejaar op Duits-Franse school in Berlijn. Zijn klas is erg multi-cultureel met alle voor-en nadelen van dienst. Er wordt bijna geen huiswerk gegeven, netjes en verzorgd zijn de schriften niet bepaald (en dit is nog een understatement) en vaak heb ik de indruk dat er niet zo bijster veel wordt gewerkt.

Maar de speelplaats is een kinderhemel met waanzinnig leuke spelletjes, minstens 1 keer per week wordt er naar een museum of een toneelstuk gegaan, er worden speciale lessen “respect voor culturen en godsdiensten” gegeven, 1 week per jaar wordt er gereisd of op klassenreis gegaan. Dit jaar wordt het Groot-Brittanië. Het lerarenkorps (dat al even slecht betaald wordt als in andere landen) staat onmiddellijk paraat om bij problemen in te grijpen. Er gaat erg veel aandacht naar het individuele kind. Wat een torenhoog verschil met het Franse systeem!

Kindvriendelijke schoolomgeving

Kindvriendelijke schoolomgeving

Soit, ik die met al mijn vooroordelen van het rigide Duitse systeem naar Berlijn ben gekomen, heb deze eigenlijk stuk voor stuk zien vallen. En maar goed ook.

Het verschil met het zeer strenge Franse systeem van het Berlijnse Französische Gymnasium waar onze dochter is beland is gigantisch. Zij is één van de eerste dagen van het schooljaar huilend thuisgekomen. En geloof me, dat doet Louise echt niet snel. Ze is het zowat het tegendeel van een drama queen.

De directeur had haar klas namelijk verwelkomd met volgende woorden:

Bonjour! Dit wordt jullie eindexamenjaar (l’année du Bac), jullie weten allemaal hoe belangrijk dat is en hoe hard jullie moeten gaan werken” .

(zeer vrij vertaald)

Dus niét: “Hartelijk welkom, blij om jullie terug te zien, ik hoop dat jullie een leuke fijne vakantie hebben gehad”. Neen, meteen word je met je neus op de feiten gedrukt: dit jaar komt die fameuze Bac eraan. En je moet eraan geloven. Dat duurt nu al meer dan een jaar.

Vorig jaar hadden we onze dochter gezegd dat ze mocht stoppen met het school. Dat die fameuze Bac ons gestolen kon worden. Het belangrijkste is dat ze gelukkig is, dat ze immer goesting heeft om te leren. En als dat buiten het klassieke circuit moet, dan is dat maar zo. We konden het niet meer aan om haar zo hard te zien werken. Maar na wijs beraad heeft ze dan besloten om er toch maar voor te gaan. En daar had ze dit jaar spijt van, maar nu zit ze in haar allerlaatste jaar en moet ze nog heel even hard op haar tanden bijten. Die Bac moet en zal ze hebben.

Maar heel dat systeem heeft als gevolg dat ze studeren zo beu is, dat ze waarschijnlijk niet gaat verder studeren. Of toch niet direct. Hoezeer ik haar ook duidelijk maak dat hogere studies echt niet te vergelijken zijn met school. En dat vind ik zo ontzettend jammer.  Leren moet je namelijk bijna spelenderwijs doen. Het belang van spelen is heel groot. Alleen op die manier onthou je dingen. Niet door domweg kennis op te slorpen de ganse dag door op vastgelegde tijden. Goesting is het sleutelwoord.

Ik kan het weten. Ik was zelf een goeie leerling tot ik in het vierde middelbaar kwam, in een eliteschool waar ze niet wisten hoe met mensen om te gaan die niet helemaal conform de norm waren. Mijn klaslerares heeft me nooit een blik waardig gegund en wou me naar het technisch onderwijs sturen, tot meer was ik volgens haar echt niet in staat. Een jaar later bleef ik zitten. En ben ik toch naar het Technisch onderwijs gegaan. Maar dat is een ander verhaal. Ik wou hier gewoon even zeggen dat het klassieke onderwijs me bijna kapot heeft gemaakt, en ik zie nu hetzelfde met mijn kinderen gebeuren.

En zelfs onze zoon, die toch wel op een hele leuke school zit, haat nog steeds school.

Elke morgen en zelfs elke avond is het van “ik wil niet gaan slapen want als ik dan wakker word, moet ik naar school”. Zucht.

Op een dag, valt mijn oog op het concept “Sudbury school”.  Ik begin erover te lezen en ben totaal van de kaart. Echt waar! Een totale openbaring vond ik het. Al mijn zekerheden rond onderwijs en leren worden het bos ingestuurd en ik stuit op een leger gelijkgezinden. In België zijn er twee scholen die op het pedagogisch principe van  de Sudbury school hooghouden: de Sudbury school in Gent en is er ook nog Het Leerhuis in Kortenberg. In Nederland is er o.a. De Kampanje.

Boek De Kampanje

Boek De Kampanje

Het concept van de Sudbury School is simpel: kinderen leren spelenderwijs en zijn van nature nieuwsgierig. Ze leren ook van elkaar en hebben dus geen leraars nodig. Klassen zijn overbodig. Zelfs lezen en schrijven is peanuts. Dat leren ze wel als ze er klaar voor zijn. Zonder druk en op hun tempo, aangepast aan hun leeftijd, goesting en capaciteiten.

In Berlijn heet de Sudbury School Ting Schüle  en het toeval wil dat er over een paar weken een opendeurdag is. Ik krijg Elmo zover dat hij er met mij mee naartoe wil. En dan komt het: een school zonder lessen, zonder grenzen wat betreft dvd-, internet-, computergebruik. Zonder uren waarop je iets verplicht moet doen (met uitzondering van dagelijkse en wekelijkse gesprekken), waar er respect is voor elkaar en pesten geen kans wordt gegeven. Waar je al doende leert, zonder leraars, zonder lesroosters. Het is alsof mijn zoon in de hemel is beland. Niet meer niet minder.

Ik drink een kop koffie met een aantal begeleiders (geen directeuren hier, geen hiërarchie, geen gesloten deuren) en praat over Elmo en waarom hij hier zou komen.

Ze maken me al snel duidelijk dat zowel zijn vader als ik helemaal achter het concept moeten staan, of het is gedoemd om te mislukken. Ze vertellen me ook dat ze geen grenzen stellen, wil Elmo 18+ dvd’s zien, dan kan hij dat al zal hij het wél altijd even moeten signaleren (in de praktijk blijkt dat kinderen dat eigenlijk zelden of nooit gebruik maken van deze ‘gunst’), dat het kind zelf wel weet wat goed voor hem is zelfs al mag hij hier doen wat ie wil. Er is een prachtig labo, een geweldige bibliotheek, een Lego-kamer, enz. De schoolbegeleiders weten me ook te zeggen dat het normaal is dat ik heel erg aan het concept moet wennen. Het gaat in tegen alles wat de maatschappij van een school verlangt. En als ik even aangeef dat zowel zoon als dochter het Franse systeem gewoon zijn, weten ook mijn gesprekpartners hoe laat het is. Als je een vergelijking zou maken tussen de twee, zo zegt één van mijn gesprekspartners, zou je merken dat het Franse schoolsysteem helemaal aan de ene kant van het scholenspectrum staat, en de Sudbury scholen aan de andere kant. Tussenin zijn er dan de mengvormen de ene al wat traditioneler dan de andere. Maar hoe goed (en ook wel scary) ik dit allemaal vind, dit heeft een kostenplaatje en dat is niet mis: 600 euro inschrijvingskosten en dan 200 euro per maand. Dat aspect wordt door de schoolbegeleiding en beetje aan de kant geschoven en dat is jammer. Als je wil, kan je dat geld vinden is zo’n beetje de boodschap heb ik de indruk en dat is natuurlijk wel zo. Maar jammer genoeg hebben noch Egons vader noch ik een regelmatig inkomen en dit zou wel een hele grote hap uit ons budget halen.

Ik besluit dus nog even af te wachten, het allemaal grondig door te praten met D. en Elmo en vooral om niet overhaast te werk te gaan. Zoonlief is natuurlijk totaal begeesterd.

Ik koop nog snel het boek van founding father Daniel Greenberg : A clearer view: New Insights into the Sudbury School Model.

Na veel wikken en wegen besluiten we samen om voorlopig toch niet voor de Ting Schüle te kiezen. Met spijt in het hart, echt waar. Want ik blijf dit concept ronduit fantastisch vinden.

Maar…er zijn een aantal zeer goeie redenen om er niét voor te kiezen:

* Elmo’s huidige school is zeer multicultureel én tweetalig met alle problemen en uitdagingen die er bij komen kijken. De Ting Schüle is unicultureel en ééntalig, ik vind dat jammer want op die manier blijft het (willens nillens) een blanke eliteschool.

* Zijn school doet ook ontzettend zijn best om op een speelse manier de kinderen cultuur én respect voor natuur bij te brengen

* het geld dat we uitsparen door hem niet naar de Ting Schüle te laten gaan, kunnen we voor andere dingen gebruiken, zoals reizen of boeken, of computers, cursussen…

* alle verantwoordelijkheid aan het kind laten, lijkt me ontzettend moeilijk. In de vrijheid schuilt natuurlijk erg veel verantwoordelijkheid, zou onze zoon dat aankunnen? (ik denk het wel, dus dit is geen valabel argument 🙂

De eentaligheid en het schoolgeld hebben uiteindelijk de doorslag gegeven. Met spijt in het hart, want ik weet ook dat dit systeem Elmo op het lijf geschreven is. Dat is het niet voor iedereen, laat dat duidelijk zijn!

Ondertussen zijn we een paar maanden verder en Elmo haat nog steeds het concept ‘school’ (zelfs al beseft hij echt wel dat hij met zijn gat in de boter is gevallen). Hij droomt nog steeds van ‘zijn’ Ting Schüle.

Het bezoek aan de Ting Schüle heeft me wel van één ding overtuigd: nooit ofte nooit zal onze zoon terug naar het Franse systeem gaan.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Kindvriendelijke schoolomgeving

Kindvriendelijke schoolomgeving

Verhuizen in Berlijn- deel 2

Verhuizen in Berlijn-deel 2

Afbeelding

Jaja het is zover.

Ik heb een huurappartement gevonden! Uit de vorige post was het iedereen wel duidelijk dat huren in Berlijn geen sinecure is. Het lijkt wel op werk zoeken waarbij je verschillende stadia moet langsgaan, documenten indienen en –jawel- solliciteren.

Uiteindelijk had ik zelfs de keuze tussen 2 appartementen want de ene vrouw had toch “zo hard voor mij gevochten” om me toch een kans te laten bij die fameuze Hausverwaltung. Ik moest haar wel alle mogelijke bewijzen geven dat ik de huur wél zou betalen (lees: een in het Duits geschreven brief van minstens 2 leden van de familie mét bewijs van de bank dat ze borg voor me zouden staan én een bewijs van inkomen of uittreksel van de bank). Waanzin.

Het was alsof ik haar eeuwig dankbaar moest zijn, terwijl het eigenlijk omgekeerd is: zij verdient in één klap zo’n 2500 euro in 2 bezoeken.

Wat wil een mens nog meer??

Maar dat we dat appartement gingen hebben, wist ik pas 3 dagen voor het tekenen van het huurverdrag. Terwijl ik 3 weken daarvoor mijn aanvraag had al ingediend.

Dus was ik lekker verder wezen kijken en op aanraden van onze makelaar toch naar een appartement in de Mitte (dat is zowat het centrum van Berlijn, waar het Museuminsel, de Dom, de Haeckescher Markt, Alexanderplatz…gelegen zijn) gaan kijken.

Geen haar op mijn hoofd wou in de Mitte zitten wegens te duur, te veel toeristen, te hip. Ik had mijn pijlen gericht op Schöneberg, waar onze zoon over 2 jaar naar school zal gaan.

Maar hé, kijken kost niks (voorlopig toch niet) en ik was meteen weg van het- we moeten daar eerlijk in zijn – heel atypische want U-vormige appartement. Derde verdiep van een geklasseerd huis, dus heel veel licht, een open haard (!) een reeds geïnstalleerde keuken en dito gordijnen. Dat is voor mij een ongelooflijke plus want ik zag het echt niet zitten om voor de zoveelste keer naar de Ikea te gaan, maten te meten en een keuken kiezen, inrichten, wachten op leveringen, verkeerde bouten terugbrengen enz. Been there, done that.

En een balkon die naam waardig met zicht op een heel mooi semi privé parkje  waar helaas een hondenverbod geldt.

Omdat het om een geklasseerd huis gaat, is de huurprijs voor zulke toplocatie (op exact 300 m van het Bode museum, voorkant zicht op koepel van de nieuwe synagoge, achterkant op de Sophienkirche) zéér redelijk: zo’n 8 euro/m2.

Afbeelding

Het ligt ook zeer gunstig wat betreft het openbaar vervoer. Héél belangrijk in deze stad.

Recht tegenover ligt het Mont Bijou park aan de Spree met daarin een openbaar openluchtkinderzwembad (wow, ik begin al op z’n Duits superlange woorden te maken!) Zeer vol maar zeer leuk als het zoals nu overdag zo’n 31°c graden in de schaduw is. Ook Strandbar Mitte ligt om de hoek. Hier kan je tussen de palmbomen in een ligstoel een pintje kan drinken of ’s avonds kan gaan dansen of nog gaan kijken naar theaterstukken of concerten in een soort van provisoir opgestelde houten burcht. Het is hetzelfde theatergezelschap dat ook in de winter actief is in 2 boshutten waarover ik hier een stukje heb geschreven.

De opdeling van het appartement is weliswaar niet ideaal: 1 kamer is namelijk een doorgangskamer. Typisch Berlijns met die zogenaamde Berliner Zimmer die eigenlijk een overgangskamer is van het voorhuis naar het zij-of achterhuis. Je moet dus door die Berliner Zimmer (nu de keuken) én de  een slaapkamer als je naar de woonkamer of naar het terras moet. Maar de voordelen wegen niet op tegen de nadelen en het besluit is snel genomen: ik bel de makelaar en zeg dat ik ervoor ga. Maar ze belt me terug om me te zeggen dat de eigenaar eigenlijk al zijn oog al had laten vallen op iemand anders. Iemand met meer credibiliteit, je weet wel, alles wat ik in mijn vorige blogpost heb aangetoond en waar hier zo’n belang aan wordt gehecht.

Maar ik ben een vechter en bel even later terug, nog niet verslagen:

“ ja maar, stel dat ik 1 jaar lang de huur op voorhand betaal?”

“Ok, ik probeer het.” Zegt de makelaar.

“Nope” zegt de eigenaar.

En even later:

“Maar 2 jaar, daar wil ik wel over nadenken.”

Jezusmina! 2 jaar huur! En onze loft is al wel verkocht maar nog niet betaald. Waar ga ik in godsnaam al dat geld gaan halen?

Er zit maar 1 ding op: aan de familie een lening vragen. Dat is niet leuk maar misschien ook niet zo erg. Het is immers kwestie van een paar weken voor de werkelijke eigendomsoverdracht in gaat.

Dat vooruit betalen is op zich misschien wel heel smerig maar anderzijds is het ook wel een zekerheid: een zeker budget, en normaliter kunnen ze ons er ook niet direct uit gooien.

Afijn, resultaat van dit alles: huurcontract getekend, en een 18 jarige dochter die in de wolken is over het feit dat we nu eindelijk, eindelijk na al die jaren in de middle of nowhere,  midden in de actie gaan wonen J

Berlijn: je bent nog steeds arm, maar of je nog altijd sexy bent…?

AfbeeldingIk ben over het algemeen de goedheid zelve. Een tamme goedzak. Een hoogsensitiefje heel waarschijnlijk. Maar soms ben ik boos. Heel boos. Ik ben ook maar een mens.

Om persoonlijke redenen hebben we ons appartement te koop gezet en zijn we op zoek naar een huurappartement. De verkoop ging van een leien dakje en volgende week hebben we al een afspraak bij de notaris, maar het huren van een appartement is een regelrechte nachtmerrie. En ik wik mijn woorden.

Ik ben een werkloze schrijfster (journaliste, huisvrouw, lezer, manusje van alles, schrappen wat niet past…) zonder inkomen, zelfs zonder werkloosheidsvergoeding. Er komt exact 368 euro per maand op mijn rekening. Dat is het kindergeld.

Ons gezin heeft jarenlang geleefd van de aankoop en verkoop van ons (woon)huis en hier en daar een zomerverhuur of een schnabbel. D. is sinds een aantal jaren officieel artiest en verkocht (en verkoopt) af en toe een schilderij en met dat alles kwamen we rond. Geen vetpot natuurlijk, maar dat is ook niet nodig. We leven redelijk sober in vergelijking met veel van onze werkende vrienden. En we leven rijkelijk in vergelijking met het gros van de wereldbevolking. Begrijp me niet verkeerd, ik tel mijn blessings elke dag! Echt waar.

Dat is de prijs voor de vrijheid.

Alweer een verhuis?!

Photo: (c) Louise Vangilbergen

Een andere prijs die je moet betalen, is dat je hier gewoon geen appartement kan vinden. Berlijn is volledig zot  aan ’t draaien: de stad, gekend om zijn goedkope huizen en  heerlijk luie leven, een stad waar de pintjes goedkoper zijn dan mineraalwater, waar de concertzalen legio zijn, waar er 170 musea zijn en een half miljoen bomen, deze stad is volledig aan ’t veranderen. Vorig jaar zijn er hier naar verluidt zomaar eventjes 40 000 mensen komen wonen. Aangetrokken door de kwaliteit van het leven heel waarschijnlijk. Want jobs zijn er niet echt veel. Er heerst woningnood hoewel er veel leeg staat. Investeerders kopen hele delen van de stad op.  Een ander probleem is dat er veel eigenaars en huurders hun flat verhuren aan toeristen. Eigenaars hebben geld geroken en verhogen genadeloos de huren. Ik heb vrienden die 500 euro betalen voor een 100m2. Maar dat is voorgoed verleden tijd. Vaak worden ze uit hun huis gezet onder het mom van restauratiewerken. Zodat de eigenaars de huur kunnen verhogen. Nu moet je zo’n 1200 euro voor een 100m2 neertellen. Dat is nog niet veel in vergelijking met steden als Parijs of Londen maar in een stad waar een verpleegster vaak maar 1000 euro verdient en de uurlonen vaak niet hoger liggen dan 5 euro/uur moet je redelijk blijven.

Immo Berlijn

Immo Berlijn

Met de koop is het al niet veel beter gesteld. Eén jaar geleden hebben wij een loft gekocht in het voormalige Oost Berlijn. Dat hebben we gekocht met het geld dat we verdiend hadden door de verkoop van ons huis in Zuid Frankrijk. Nu hebben we onze loft te koop gezet. Eén (1) bezoek was er nodig om het te verkopen.

Er is blijkbaar zo’n tekort aan woningen die niét door investeerders worden opgekocht, dat individuele kopers al lang blij zijn dat er iets overblijft. Ik hoop echt dat onze kopers (een Berlijns koppeltje, helemaal in de wolken) hier gelukkig zullen zijn, maar eigenlijk twijfel ik daar niet aan. Ik vind het erg leuk dat ons “thuis” overgaat in een ander “thuis”.

De immobiliënsector boomt en op zich is dat een goeie zaak, een stad is een levend iets, ik doe daar echt niet flauw over en profiteer ook mee van deze trend. Bovendien waren de huur- én koopprijzen in Berlijn echt wel belachelijk laag en konden die wel een opwaartse boost gebruiken. Maar het gaat allemaal veel te snel en alle verhoudingen zijn zoek. Veel Berlijners kunnen het al lang niet meer trekken, en gaan op zoek naar alternatieven. Er zijn nog geen ghetto’s zoals in de Parijse banlieues maar de kans is groot dat die er binnen de kortste keren wél gaan zijn. Het tij kan nog gekeerd worden, maar dan moet er nu worden gereageerd. Dat gebeurt al wel. Zo zijn er bijvoorbeeld in het stadsdeel Pankow strikte regels opgesteld zodat speculatie er erg moeilijk wordt.

Die woningnood betekent natuurlijk ook dat er voor één woning vele kandidaathuurders zijn. Ik heb al zo’n 11 woningen bezocht. Het is een halftijdse job.

Soms zijn ze al verhuurd voor er bezoeken zijn geweest.

Vaak bezoek je die appartementen samen met andere kandidaten, soms krijg je een enkel bezoek en ontvangt de makelaar je persoonlijk. Dat mag ook wel, de makelaar krijgt immers een flinke provisie, meestal zo’n 2 keer de huur + BTW.  Als huurder moet je dus zélf op zoek naar een woning  én moet je bovendien nog een makelaar betalen. In de meeste appartement staat geen inbouwkeuken dus dat moet je ook nog betalen. Als je er dan terug uitgaat, verkoop je die door aan de nieuwe huurder of neem je je keuken terug mee. Goed gezien van de eigenaar: geen kosten voor aankoop en geen risico op brokken. Iedereen wint, behalve de huurder uiteraard. Die is de pineut.

Bovendien moeten én de makelaar, én de Hausverwaltung (een soort Huurraad) én de eigenaar akkoord gaan met je kandidatuur.

Als je een woning wil huren, moet je dus alles op tafel leggen, letterlijk: je persoonlijke financiële situatie, je huisdieren, er wordt zelfs gevraagd of je een muziekinstrument bespeelt. Ik heb over mijn basgitaar en dochter’s drumstel wijselijk gezwegen 🙂

Nu begrijp ik dat je als eigenaar op zeker wil spelen. Ik ben zelf al jaren eigenaar. Huurders worden erg goed wettelijk beschermd. Dus is het erg belangrijk dat je voor de juiste huurders kiest. Maar er zijn grenzen. Het feit dat we geld op de bank hebben staan is voor hen geen garantie. Er moet namelijk maandelijks geld binnenkomen. Mijn Schufa (soort van officieel papier dat laat zien welke leningen je hebt lopen en welke schulden je hebt) is maagdelijk (en dat is blijkbaar uiterst zeldzaam) en onze loft is bijna verkocht . Bovendien staat er genoeg op de bank om de 3 maanden garantie, de 2,5 maand provisie aan de makelaar (!), de kosten voor de nieuwe keuken én 12 maanden huur te betalen. Wat wil een mens nog meer?? Wel, ze willen nog veel meer. Je wordt genadeloos uitgekleed en vernederd. Want het is blijkbaar beter om een baan te hebben, zelfs als je je elke avond genadeloos lazarus zuipt, 2 pakjes St Michel zonder filter per dag rookt, de coke genadeloos door je neusgaten jaagt, je huur al eens vergeet te betalen en het net gerenoveerde appartement in no time naar de verdoemenis helpt, een grote auto voor de deur hebt staan om je vrienden jaloers te maken, zelfs dan zal je nog steeds de voorkeur hebben op iemand als ik.

Iemand die niet in een hokje past. Iemand die creativiteit en vrijheid hoog in het vaandel draagt, die liever studeert en schrijft en leest en aandacht heeft voor anderen. Iemand die thuis is als de kinderen van ’t school komen en die een carrière niet nodig heeft om zijn/haar ego te boosten. Iemand die dus perfect in een zogenaamde creatieve en onconventionele stad past. Of dacht te passen.

Waar moeten al die kunstenaars gaan wonen? De start up mensen? De muzikanten? De schrijvers?

Ik ben boos. Echt boos. Ik weet dat ik de gevolgen van mijn (al dan niet) professionele keuzes moet dragen, maar ik vind dit zo onrespectvol, zo getuigen van kleinburgerlijkheid, zo dwaas en dom en onrechtvaardig…

Hoelang gaat Berlijn zijn reputatie als creatieve hoofdstad nog kunnen waarmaken?

Je kan geen krant of artikel over deze stad openslaan of men citeert er wel ergens “Berlijn is arm maar sexy”, ooit opgetekend uit de mond van Klaus Wowereit, onze ietwat excentrieke burgemeester die stilaan maar zeker zijn pluimen aan het verliezen is. Zijn stad, waar ik zielsveel van ben beginnen houden, is een ruwe diamant. Met de nadruk op ruw. Het is hier ongelooflijk zalig wonen, het vele groen en open spaces zijn geweldig, de mensen over het algemeen vriendelijk en open, op cultureel gebied valt er onwaarschijnlijk veel te beleven,  en –kers op de taart- vegetarisch/vegan eten is hier meer regel dan uitzondering. En zelfs het klimaat valt hardstikke mee, iets wat lekker meegenomen is, want dat had ik al helemaal niet verwacht.

Maar deze situatie moet worden rechtgetrokken, zodat Berlijn Berlijn blijft en niet overgaat in een steriele Europese stad, zoals er tegenwoordig al te veel zijn.

Foto: Nathalie Dewalhens

Meer lezen?

Artikel (Engels) over de immobiliënboom uit Der Spiegel en zeer goeie blogpost van Vincent Kompier over verdwenen Berlijners.

 

Generous Jamie

Nederlandse versie hier

momentumIt’s been a while since I posted a concert review. And nope, this blog post isn’t one neither. Therefore, it isn’t neutral enough. But wtf, I have no boss, no record company, not even a proofreaders who will give me a hard time. This used to be much different back in the nineties 😀

Back then I worked for a small independent Belgian record company. As every independent they struggled and are still struggling and barely can survive the MP3 era. I worked my ass off en felt terribly responsible for “my” artists. That used to be mainly people from the so-called world music scene. World music was hot in the nineties thanks to people like Ry Cooder who introduced to Western world to the Buena Vista Social Club and broadened our musicalal horizon.

My 2 bosses never did proper promotion. So the job had to be built up from scratch, with just a little money but lots of passion. This means: sending promo copies to the press so that they can write critics, going to radios and try to make them play your artiest, organising promotional days when there’s a new album coming up etc.

As a small independent label we had to work and scream twice as hard to be taken seriously. I remember de arrogance of some music programmers. We were laughed at by the commercial radio for being not commercial enough and not taken seriously by alternative radio (for being too exotic).

A part from “exotic “music we also distributed a few jazz labels. Candid Records was one of them. That was and still is owned by Alan Bates. Alan is an old style music businessman, with a passion for jazz and jazz musicians. He’s 86 now and still active in the business. He won the “Services to Jazz “award at the 2008 BBC Jazz Awards.

One day back in 2002: another day at the office. London calling.

Hi Nathalie, Marc here from Candid Records.”

Marc invites us to come and listen to a fabulous new artist they signed just recently. He’s young, he’s handsome and he’s busted with talent. That’s what Marc said.

A couple of days later, I’m in the train to London, little bit sceptical. It’s not the first time that record companies overstate new artists 🙂

The venue is great, really Londonean (how do you say this in proper English??) and the atmosphere is nervous, filled with tense expectation. I’m expecting too, my second child, but this I didn’t know.

First we listen to Bill Nighy, who is nowadays a really famous actor (remember Love Actually??) but back than he was known for a hit he made in the eighties.  I remember him not being a great singer, but that didn’t matter, the song sucked too, but he had the attitude.

En then it is time for the special guest. The tension is getting even stronger.

Then Jamie enters on stage, completely relaxed (or so it seems): a young man, no a boy, definetaly still a boy. Already wearing his typical “just came out of bed” look. He sits down behind the piano and starts to sing.  And here’s the moment: that magical moment in which you understand why you are doing this job and why you love it that much. The gut feeling, the chicken pocks. The magic.

Jamie Cullum, with his only 21 or 22 years of life experience sings jazz standards as he had written them himself. Here’s an artist at work: he can not only play the piano divinely but he’s also an excellent singer and performer, he knows how to choose his musicians (Sebastiaan De Krom on drums!) en gives all he’s got in a concert I will never forget. The public loves him.

It was the first time I saw Jamie and of course I knew a star was born. But then again, you are never certain and you don’t become a star just like that. You have to work for it, dear reader.

I remember one of my first conversations with Jamie in which he asked me:

Nathalie, did you ever play the piano so long and so hard, your fingers starting to bleed?

Euh, no Jamie, no, I did not.”

That’s one of the reasons  he’s a performer and most of us aren’t.

A few weeks later, Jamie and Marc come to Belgium to do some press promotion.  I managed to have a couple of radio’s to play his single “I want to be a pop star” (listen to it: here) and some journalists will make an interview with this artists they never heard of. But it was difficult, I admit. I am assisted by Heidi, the girl who will take over my job, with whom I started to be friends (for life I hope). What was also great is that Jerome, a Radio 21 radio programmer believed in Jamie and ask him to play his version of Radiohead’s High & Dry live on the radio.  Cool.

In the evening I drove Marc & Jamie back to the airport. They were flying Ryanair at the time (yes!) and I had to drive all the way to Charleroi. And (another yes!) even back in 2002 there were already huge traffic jams. So yes again, we missed the last plane to London. I finally managed to find a lousy hotel in the suburbs of Charleroi so they could take a flight back first thing in the morning.

They weren’t even mad at me, something for which I’m still grateful.

A year later, Jamie signed with Universal and the rest is history.

Two years ago, I saw Jamie in concert for the first time since 10 years. It was at the Jazz Festival in Juan les Pins. It is still one of the best concerts I ever saw. The intensity Jamie and his band show on stage and their communication with the public is rare.

20130417_205052

And last week there was this concert in Berlin’s Heimathafen. A fantastic venue, very old school, wooden floors, balconies… A kinda try out concert for Jamie’s new cd. Or so I thought.

The band must be exhausted, because I heard that the day before they had to perform with Jools Holland and you cannot refuse Jools, can you? Even if you have to book a return flight to London when your touring in Europe.

“Momentum”, the new cd is coming out in May and that’s why Jamie likes to perform in smaller clubs. My daughter and I had a chance to be there thanks to Marc (thanks again M!).

It was years ago, what do I say, a LIFE ago that I had the chance to be on a guest list. I was thrown back into my past immediately. My daughter L., is completely amazed when she got to wear a yellow bracelet with gives us access to the balconies.

 

When we are sitting in the nice and cosy bar upstairs, drinking a beer, a girl gives us two tickets for free drinks. If you work in the business you find this completely normal. But seriously it is not. I realise that now, when I look at my daughter and seeing how happy she is. She didn’t consume her drink; I suppose she still got the ticket. I’m afraid I drunk mine 🙂

The supporting act consists of 2 lads whose names I didn’t understand. Very good musically speaking and the German public are excellent and willing but they are not that communicative and I miss the generosity, the contact with the public. Stress maybe? Pity.

And then is time for Jumping Jamie Flash. He jumps on the stage as he always does and the public is ready to follow him on his musical trip wherever that may go.

“The Same Things” is a new song and a great one to start with: very rhythmical, energetic, and generous.

Jamie isn’t the boy I met 10 years ago. He is now father of 2 children and married with the granddaughter of Roald Dahl (how cool is that hu!).

The set is not really very constructed. What I mean by that is that the set is nearly completely improvised. Jamie never ever plays with a set list, he listens and feels the public and he reacts to that. Must be hard for the musicians but apparently they happen to love it. “It is different every time and it keeps us very much alert, we love it even though we obviously miss a lot of times” Says Chris Hill, the bass player. All the musicians also play in other bands.  The fact that there’s no fixed playlist gives Jamie a lot of freedom and enables him to keep in touch with the public.

jamieIMG_1203

My favourite moments are often the improvised solo’s, often very very jazzy even if his repertoire is getting poppyer.  “All over it now” sounds good and the new single (or so I think) “Everything you didn’t do” is a great pop song.

I am a bit surprised that only half of the new record is being played but then again: that is no real suprise really. “The Pursuit”, his last album was already very poppy and “Momentum” continues in the same direction.

 

Although most of the set is up-tempo, there are some ballads too. I am not a ballad person unless there are made of the right stuff and usually, with Jamie, there are.

When I meet him afterwards in the lobby all I can say is:

Hi Jamie, remember be, it’s been a while.? I’m so proud of you!

IMG_1208

I know I know I’m being far from original but this is exactly how I felt and I meant it from the bottom of my heart.

And my daughter? She’s on cloud nine: drinking beer with the musicians, getting a big hug from Jamie, a fantastic concert. Can it get better than this?

What?: Jamie Cullum in Heimathafen, Berlin, 17 april 2013

Setlist: The Same Things
/All Over It Now/
Everything You Didn’t do/
Get Your Way
/Save Your Soul/
Frontin’
/Love For Sale/
Standing Still/
Pure Imagination
/All At Sea/
Don’t Stop The Music
/Sad Sad World
/These Are The Days
/20 Something
/You’re Not The Only One
/Mix Tape
———-
Gran Torino
Upcoming concert in Berlin: Zitadelle Spandau on August 23, tickets here

Upcoming album: “Momentum” out on May 20

http://momentum.jamiecullum.com

©foto’s: Louise Vangilbergen of Nathalie Dewalhens

Jamie Cullum

                                                   English version in a new blogpost

 

Afbeelding Het is alweer een tijd geleden dat ik een concertverslag uit mijn vingers pompte. En neen,deze blogpost is er ook al geen. Daarvoor is het niet objectief en al helemaal niet snel genoeg. Maar wat dan nog, ik heb immers geen baas, geen platenfirma, zelfs geen eindredacteur die me op de vingers komt tikken 🙂 Dat was vroeger wel even anders.

Einde jaren negentig werkte ik namelijk voor een Belgische platenfirma. Een zeer kleine independent die net als bijna alle andere independents het MP3 tijdperk zeer moeizaam overleeft. Het was het einde van de jaren negentig en ik werkte hard en voelde me zeer verantwoordelijk voor “mijn” artiesten. Dat waren hoofdzakelijk mensen uit de zogenaamde wereldmuziek. Een niche markt dus maar redelijk belangrijk omdat het succes van de Buena Vista Social Club enorm aanstekelijk heeft gewerkt en de het grote publiek was ineens klaar voor al die buitenlandse invloeden.

Mijn job, verantwoordelijke voor de promotie,  moest eigenlijk nog gecreëerd worden, want de 2 eigenaars hadden nog nooit echt aan promotie gedaan. Dat betekende pers aanspreken,  radio’s aflopen om je plaatje toe doen draaien en als de artiest in het land was, promo dagen organiseren met als doel zoveel mogelijk plaatjes te verkopen.

Op sommige artiesten werkte ik me blauw zonder 1 cd meer te verkopen.  Andere verkochten eigenlijk zo goed als zichzelf. En op nog andere moest er gewoon hard gefakt worden.

Als kleine, onafhankelijke moest je trouwens eens zo hard werken om au serieux genomen te worden. Ik herinner ik me bijvoorbeeld de arrogantie van sommige Studio Brussel programmatoren voor wie ik uiteraard niet cool genoeg was.

We vertegenwoordigden behalve world music labels ook wel wat jazz labels. Waaronder Candid Records. Dat was toen al en is nog steeds eigendom van ene Alan Bates. Een old style muziekbusiness man, met een hart voor de muziek en de muzikanten.  86 is hij nu en nog steeds hyperactief . In 2008 won hij de Services to Jazz award op de  2008 BBC Jazz Awards.

Op een dag in 2002 worden we gebeld door Marc, één van de werknemers van Candid om ons uit te nodigen voor een concert van een kerel die ze helemaal zien zitten. Ik spoor naar London, beetje sceptisch uiteraard, want het is niet de eerste keer dat platenlabels gebakken lucht verkopen. De bar is typisch Londons, de sfeer is er eentje van hoge verwachtingen. Ook in ben in verwachting, maar dat wist ik toen nog niet 🙂 Als voorprogramma brengt een obligate excentrieke Brit zijn jaren tachtig hit . Bill Nighy is ondertussen, dankzij o.a. Love Actually, een hele gekende acteur geworden. Echt zingen kon hij niet, maar stijl had ie wel.

En dan is het tijd voor de gast waar het hier allemaal om draait: een klein mannetje, bijna nog een jongen,  met de haren in de war zet zich achter zijn piano en geeft daar een concert weg dat ik nooit van mijn leven zal vergeten. Dit is de reden waarom ik zo van mijn vak hield: zo een talent, zo’n ontdekking is goud waard . En magisch.

Deze kerel kan niet alleen ontzettend goed piano spelen en zingen, hij omringt zich ook met de beste muzikanten (waaronder drummer Sebastiaan De Krom), schrijft eigen nummers, herinterpreteert jazz-én rockklassiekers alsof ie ze zelf heeft geschreven én kan bovendien het publiek entertainen. Het publiek, dat nog nooit van hem had gehoord, eet uit zijn hand.

Het was de eerste keer dat ik Jamie Cullum aan het werk zag en ik wist dat het een ster ging worden. Maar, en dit al u misschien verbazen beste lezer, een ster word je dus niet zo maar.  Ik herinner me één van onze gesprekken waarin Jamie me vroeg: “Nathalie, heb je al ooit zo lang piano gespeeld tot je vingers erbij bloedden?”.

Euh, neen Jamie, neen. Daarom ben ik ook geen popster, en jij wel.

Toen Jamie een paar weken later naar België kwam om promotie te maken heb ik heel hard aan de kar moeten trekken om radioprogrammatoren  zover te krijgen dat ze plaatjes van hem draaiden. En om journalisten zover te krijgen dat ze een artikel aan hem wijden. Want ik vertegenwoordigde immers maar een onbetekend platenlabel en de artiest totaal onbekend. Hij kreeg heeft hij wel een beetje airplay gekregen bij Radio 1 en Radio 21. Dat laatste was erg leuk: Jerome van Radio 21 had Jamie uitgenodigd om zijn versie van High and Dry van Radiohead in live sessie uit te voeren. Heerlijk. De versie staat zelfs nu, meer dan 10 jaar later,  nog als een huis.

Ik herinner me die dag nog als was het gisteren. Jamie en Marc (nog steeds zijn manager) vlogen toen nog met Ryanair. En door files (ja ook toen al) hebben ze hun vliegtuig gemist. Ik heb toen nog half Charleroi afgereden om nog een vrij hotel voor hen te vinden. Het werd een redelijk proper, zeer goedkoop hotel ergens in de Charleroise suburbs.   Ze hebben het me nooit kwalijk genomen.

(Het was ook het begin van mijn (hopelijk) levenslange vriendschap met mijn opvolgster Heidi (alias Clementine) bij de platenfirma. Dit volledig tussen haakjes)

Een jaar later tekende Jamie bij Universal en de rest is geschiedenis.

Het is pas 2 jaar geleden dat ik Jamie opnieuw zag optreden, op het jazzfestival in Juan les Pins. Nog steeds één van de beste optredens die ik heb gezien. De intensiteit en muzikaliteit, die van Jamie en zijn groep uitstralen is zeldzaam. Het respect voor het publiek is écht.

En gisteren, gisteren was er dan een concert in de Heimathaven in Berlijn.

Een schitterende zaal, old school weet je wel, met houten vloer en balkonnetje op de eerste verdieping, en het concert was zoiets al try out voor zijn nieuwe cd. Tenminste, dat dacht ik toch.

De band was doodmoe, ze hadden de dag ervoor over en weer moeten vliegen om bij Jools Holland te gaan spelen. Maar als Jools je vraagt, weiger je niet.

In mei komt er een nieuwe cd uit “Momentum” en als aanleiding daarvan speelt Jamie een aantal concerten in kleine clubs. En mijn dochter en ik mochten daarbij zijn.

Het was jaren geleden dat ik nog eens op een gastenlijst mocht staan, ik werd dus meteen in mijn verleden geworpen. Mijn dochter L. staat verbaasd te kijken als we bij de ingang een armbandje krijgen waarmee we toegang hebben tot het balkon.

Afbeelding

Ze is helemaal in de wolken en zal dat nog meer zijn als ze haar eerste biertje heeft gedronken. Als we boven zitten komt er een meisje naar ons toe (vermoedelijk een promo-meisje, net als ik was zoveel jaar geleden) en ze geeft ons 2 tickets voor gratis drankjes.

Als je in de business zit vind je zoiets normaal. Je wordt er al heel snel snob. Mijn dochter maakt me  duidelijk  dat zoiets echt wel uitzonderlijk is. Ze geniet van alles wat er gebeurt maar zal haar gratis drankje niet consumeren (ik vermoed dat ze het ticketje netjes bijhoudt).

Het voorprogramma wordt verzorgd door 2 gasten waarvan ik de naam niet heb begrepen. Muzikaal gezien eigenlijk heel sterk en het publiek was ook heel gul en onthaalde hen zeer goed, maar net dat gulle ontbrak bij hen. Waren het de zenuwen ? Ik had niet de indruk en zij hebben er dan ook geen nagelaten. Jammer.

En toen kwam Jamie op het podium gehuppeld. Met die energie die hem zo eigen is. En hop, de sfeer zat er meteen dik in. Amper een introductie en “The Same Things” knalt uit de boxen. Goeie keuze, nieuwe song, heel ritmisch, heel gul (tja).

Jamie is ondertussen een dertiger met 2 kinderen en al lang niet meer de zeer jonge man van 10 jaar geleden.

De set is niet echt strak. In de zin van ‘er kan van alles gebeuren en dat is maar goed ook’. Dat is bewust zo gedaan. Er is ook nooit een setlist. Jamie speelt altijd in op het publiek. Een groot deel is dus puur improvisatie. Zijn muzikanten

Afbeelding

(die stuk voor stuk nog in andere groepen spelen) zijn erop voorbereid en vinden het allemaal heerlijk. “Zo blijft het spannend, zelfs al missen we vaak.” Aldus de bassist. Mijn favoriete momenten blijven de solo’s , vaak van heel erg hoog niveau. En zelfs in popsongs hebben ze een heel jazzy tintje. “All over it now” blijft een geweldig nummer en zijn nieuwe single “Everything you didn’t do” is een dijk van een popsong. De clip vind je hier. De nieuwe songs zijn trouwens nog poppiër (hoe schrijf je dit onding??) dan anders. Die weg was ie al ingeslagen met zijn vorige cd “The Pursuit” en “Memento” lijkt me dan ook op het eerste zicht  een perfecte opvolger.

Ik sta eigenlijk verbaasd dat er maar ongeveer de helft van de nieuwe plaat werd gespeeld. Het is eerder een leuke mix van zijn meer jazzy nummers met popnummers. Hij brengt ook een aantal ballads, waarvan de ene me al iets meer kan bekoren dan de andere. Ik ben dan ook geen ballad mens, of ze moeten uit heel goed hout gesneden zijn, wat bij Jamie gelukkig meestal het geval is.Afbeelding

De afsluiter wordt ‘Gran Torino‘, meezinger van formaat, het dak gaat eraf en de mythe dat het Duits publiek koud is, is voor eens en voor altijd begraven.

Als ik hem achteraf in de loge ontmoet kan ik niks anders uitbrengen dan “ik ben fier op u”.

AfbeeldingNiet bijster origineel, ‘k weet het, maar ik meende het uit de grond van mijn hart. En Louise ?

Zij is helemaal in de wolken, een biertje drinken met de muzikanten en de manager,  een dikke knuf van Jamie, een geweldig concert, meer moet dat echt niet zijn zo op een zachtewoensdagavond in april.

Wat?: Jamie Cullum in Heimathafen, Berlin, 17 april 2013

Setlist: The Same Things
 , All Over It Now, 
Everything You Didn’t do
, Get Your Way
, Save Your Soul, 
Frontin’, 
Love For Sale, 
Standing Still, 
Pure Imagination
,All At Sea, 
Don’t Stop The Music
, Sad Sad World
, These Are The Days,
20 Something
,You’re Not The Only One
Mix Tape
 /// Gran Torino

Upcoming concert: 23 augustus 2013, Zitadelle Spandau, Berlin, maar ook op andere plaatsen in Europa: klik hier voor tickets

Upcoming album: “Momentum” out on May 20

 

©foto’s concert & loges: Louise Vangilbergen of Nathalie Dewalhens

Heel flink jongen!

Afbeelding

Ik heb 2 flinke kinderen.”Hahaha” hoor ik al, en “ja, dat zeggen wel meer ouders“.

Dat is ook zo en ongetwijfeld hebben sommigen ervan gelijk. Maar geef me even tijd en laat me het kort uitleggen. Eind juli 2012 zijn we in Berlijn komen wonen. Het is nu half april 2013. We komen van het platteland en geen van ons spreekt Duits. Beide kinderen gaan met het openbaar vervoer naar school. Berlijn is een grote, uitgestrekte stad met 3,5 miljoen inwoners. Mijn dochters school, het Lycée Français van Berlijn ligt op zo’n 12 km vogelvlucht naar het Westen. Ze treint en tramt naar school en dat duurt een uur. Maar ze is 18 jaar, en er bestaan iPods en boeken en meditatieoefeningen (van dit laatste ben ik niet zeker :-)) om de reistijd door te komen. Dat zij flink was, dat wist ik al lang.

Zoonlief is echter nog maar 9, zit op een Frans-Duitse school en doet er iets minder lang over: zo’n 3 kwartier. Beide moeten om 6h30 opstaan. Ook zoonlief moet ook eerst naar de metrohalte stappen, daar de trein nemen naar het Ostkreuz station en vervolgens de bus die op zo’n 5 minuten stappen van zijn school stopt. Dat is al redelijk ingewikkeld, maar hij doet dit sinds kort en zonder verpinken. Het komt voor dat hij zich van bus vergist, maar dan stapt hij gewoon ergens anders af en lost het wel op één of andere manier op. Het helpt ook dat hij al goed Duits spreekt.

Omdat we hem in het begin met de auto naar school voerden,hebben we geen abonnement voor hem gekocht. Hij moet dus ’s morgens dus heel vaak nog een kaartje aan het apparaat kopen. Dat doet hij ondertussen met z’n ogen dicht.

Is het wel verantwoord om zo’n jong kind alleen naar school te laten gaan? Tuurlijk wel: het bevordert de zelfstandigheid, ze moeten zelf beslissingen nemen, zijn verantwoordelijk voor hun daden, jong geleerd is oud gedaan enz. Anderzijds is de jongste toch nog heel jong en zeer kwetsbaar.Unknown-1

Dat realiseerde ik me vandaag nog toen hij me bijna in paniek belde (hij heeft een gsm gekregen en ik bel minstens 1 keer per rit om te zien of hij wel in de juiste bus zit):

Mama!” Mama” Snik. Snik. “Ik vind mijn geld niet meer!“. Huilend hangt hij aan de telefoon.

Blijf kalm, jongen, wat is er gebeurd?

Snik. “Ik vind mijn geld niet meer! Sorry, mama, sorry

Ik denk aan die keer dat hij zijn busgeld had opgedaan aan snoep maar hij zich toch nog uit de slag heeft weten trekken, maar ik voel dat hij echt van de kaart is en ga nu geen ouwe koeien uit de sloot halen.

“‘t Is niks mijne vriend, echt niet. Blijf kalm. Waar ben je? Ik kom je halen.

Ik ben aan Rathaus Neukölln. Ik was op de bus en ik vond mijn geld niet meer en ik moest eruit bij de volgende halte van de chauffeur. Er was een Turkse man die voor mij wou betalen, maar dat mocht hij niet van de chauffeur. Zij wou zijn geld niet aannemen

WAT?” Ik verman me. “Wat? Maar ik ben zeker dat je je geld meehad, het is in je kleine portemonnee. Je ging alvast ’s morgens 2 tickets kopen.”

Ah ja, da’s waar!” klonk het ineens enorm opgelucht “ik heb mijn ticket al! Dan neem ik de volgende bus.Tot zo!

Tot zo jongen, ik kom je halen met de hond aan ons station, ok?

Ok mama!

Ik leg de telefoon af en loop stampvoetend en mezelf verwijtend door het huis.Vraag ik niet teveel van hem? Is hij niet te jong?

Maar ik stel me vooral de vraag: Hoe harteloos kan je zijn om een jongetje van 9 van de bus te gooien omdat hij niet direct zijn kaartje vindt?

Moet ik het signaleren aan de BVG, de vervoersmaatschappij? Maar ik heb niet veel argumenten gezien hij in de ogen van de chauffeur effectief zonder ticket op de bus zat en dus strikt genomen zwart aan ’t rijden was.

Ik ben bang dat ik hem terug ga vinden als een hoopje ellende, maar neen hoor, als ik hem oppik  is hij er al helemaal over en ziet het weekend en de uren computerplezier met de glimlach tegemoet.

Hij eet een hele chocoladen paashaas en voor één keer houd ik mijn mond.

De chauffeur van de bus kan de pot op. Ik heb echt een flinke zoon.

Pasen in het Park

DSC01219

Dat de winter lang was en Pasen vroeg kwam, is een open deur intrappen. Met permissie gebruik ik deze zin toch als inleiding om de foto’s te duiden. Want sneeuw en paashazen is niet echt een geloofwaardige combinatie.

Paasmaandag 2013 heb ik mijn kinderen van 18 en 9 van de computer kunnen losrukken om een bezoekje te brengen aan het Schöneberg Sudgelände Park.

Dat is één van die typisch Berlijnse parken: het is eigenlijk een oud rangeerstation (één van de grootste van Duitsland in de jaren dertig) met ateliers en alles wat er bijhoort . Na de oorlog werd het gesloten en werd het minder en minder gebruikt. Het werd zowat 60 jaar verwaarloost. Jaren waarin de natuur de tijd heeft gekregen om haar plaats terug op te eisen. Ik geef toe: dit is een zeer geslaagde make –over en de burgerinitiatieven die hiervan aan de basis lagen kunnen niet genoeg bedankt worden. Sinds 2000 is het officieel een natuurpark . Het zou een soort compensatie geweest zijn voor wat er met de betonnering van de Potzdammer Platz is gebeurd.

Ik had op internet gelezen dat er allerhande animaties zouden zijn met de Paasdagen en dat kon ik mijn negenjarige zoon niet echt onthouden. De zon schijnt en het is amper 40 minuten stappen en sporen van huis tot park.

De fun begint eigenlijk al zodra je uit de trein stapt en het metrostationnetje aanschouwt. Dat is vanaf nu officieel tot mijn favoriet stationnetje verkozen. “Priesterweg” heet het en het is zo retro dat het bijna onecht lijkt.

Afbeelding

(Foto: Wikipedia)

Je betaalt 1 euro inkom en dan kan je onbeperkt genieten van 18 hectaren Industrieel natuurgebied.Het park heeft alles wat bij een Berlijns park hoort: een grafitti-muur, een bar, een museumpje voor moderne kunst, een paar leuke architecturale vondsten, wat verlaten en doorroeste industriële voorwerpen.

DSC01209DSC01231DSC01241

Afbeelding

Oh, en ik zou het bijna nog vergeten: een geweldige ouwe locomotief.

Locomotion

De rails zijn omgebouwd in begaanbare paden en tussen de paden is de vegetatie in stand gehouden waardoor het geheel veel groteer lijkt dan het eigenlijk is. Het design is gebeurd door een artiestengroep genaamd Odious. Ze hebben dat ook gesigneerd al moet je wel heel goeie ogen hebben om hun handtekening te vinden.

DSC01251

DSC01282

Het park op zich is geweldig, de animaties (en de koffie) een beetje aan de lauwe kant maar dat kan de pret van het eieren rapen niet drukken.

Moest je ook zin hebben om een kijkje te nemen: het park is open van 9u00 tot zonsondergangen je mag/kan er niet fietsen of skaten noch  met je hond wandelen. Het is echt de bedoeling dat het een natuurgebied is en blijft. Maar net ernaast, aan de andere kant van de spoorweg, ligt een heel leuk recreatiegebied waar het erg goed skaten is (weet ik wegens door zoonlief zelf getest en goedbevonden).

Afbeelding

Credit foto’s:  Louise Vangilbergen tenzij anders aangegeven.

The 17 (imagine waking tomorrow and all music has disappeared)

Bill Drummond was in Berlijn. En ik mocht erbij zijn!

Bill wie ?

(foto: internet)

Billl Drummond van de KLF! (aha aha)

Dat is niemand minder dan de helft  van The KLF. Ja, dat redelijk fantastisch groepje uit delate jaren ’80. Voorlopers op vele vlakken.

Totaal niet akkoord met het wel en wee van de platenindustrie. Brachten naar verluidt ooit eens een dood schaap naar één of andere Britse awards. Of zetten zomaar eventjes 1 miljoen pond in brand. Want geld, daar ging het niet om.

Hun succes kwam snel en onverwacht. Ze scoorden een nummer 1 hit in niet minder dan 18 landen.

Bill haalde ook een andere Top 100. Hij stond in 1993 op nr. 1 in Select’s lijstje 100 coolest people in pop. Geweldig toch. Virgin Media vond hem goed genoeg om hem in hun top tien van”Most Eccentric Musicians” te plaatsen en in freakytrigger.com staat hij in de top 5  “most intelligent person in pop“. Hij heeft gewerkt met de meest fantastische muzikanten, heeft een geweldige soloplaat gemaakt, een paar goeie boeken op zijn naam staan heeft energie voor 10 en plannen voor 20.  Dat is meer dan u en ik (waarschijnlijk) kunnen zeggen.

Je zou een boek over de man kunnen schrijven, maar dat doe ik uiteraard niet. Hij kan dat trouwens zeer goed zelf en je kan op internet genoeg informatie rond hem vinden. Doen, echt waar!Ik ben uitgenodigd samen met o.a. de leden van het Berlin Pop Choir en diverse andere koren in Berlijn om deel te nemen aan het Berlijnse luik van The17.

Dit is onze missie:

bill drummond 2

 

 

Naar slechte gewoonte verschijn ik te laat en totaal opgefokt op de afspraak aan de Neue Nationalgalerij waar we met 100 mensen een kring gaan maken rond de Potzdammerplatz. Ben nog net op tijd om Bill’s briefing mee te maken. Ik zie een man in een lange ouwe lederen jas.

ond in Berlin. March 2013.

Bill Drummond in Berlin. March 2013. Foto: site Berlin Pop Choir.

Een vijftiger. Gedreven, enorm gedreven. Ik herken de drive van een hyperactieveling. Hij zal ons persoonlijk begeleiden en van elk van ons een foto nemen. Hij kijkt recht in mijn zonnebebrilde ogen terwijl had mij een handdruk geeft. Een zeldzaamheid tegenwoordig.

Om de 50 meter plaatst Bill persoonlijk een koorlid worden gezet. Mijn plaats is in het zonnetje aan het fantastische “Gedenkmal” voor holocaustslachtoffers. Het is prachtig weer maar bitter koud voor een lentedag. Ik erger me blauw aan het gebrek aan respect en de grote onwetendheid van sommige toeristen. Ik maak ook kennis met mijn -tot nu toe onbekende- medekoorleden die effectief 50 meter van me verwijderd staan maar op de één of andere manier zijn we toch met elkaar verbonden.

IMG_1596

Na een half uur komt er iemand op de fiets langs.

Een geweldige sympathieke jongen, met een fiets en een immense tas vol thee, ingehuurd door de productie. Hij heeft de beste chai die ik ooit in mijn leven heb geproefd. De thee is heet maar meteen afgekoeld. Het vriest dat het kraakt en deze thee is meer dan een bakje troost. Bedoeling is dus dat er een WEE-HO kreet begint aan de Neue National Galerie en dat elk koorlid deze kreet overneemt zodat er een cirkel van geluiden in de stad zal ontstaan.

Het geheel wordt gefilmd want er wordt tegelijkertijd een film rond Bill gedraaid die waarschijnlijk eind dit jaar zal uitkomen.

Helaas loopt er iets fout en geraakt de kreet niet tot bij ons. Dat was een domper op de feestvreugde maar de reactie van Bill na de performance maakte veel goed. Het is ook heel bizar want de kreet vertrok wel degelijk aan de Neue Nationalgalerie en kwam daar ook weer aan, dus leek er voor de productie eigenlijk niks aan de hand. Het zijn risico’s als je met zovelen rond 1 project werkt. En het zal ’s anderendaags worden rechtgezet.

Het neemt niet weg dat ik apetrots ben op mijn gesigneerd exemplaar van “Ragworts” 🙂

Afbeelding

(“Ragworts” by Bill Drummond.Penkiln Burn Book Eigtheen 2012. First edition of one thousand copies.)

Op 28 april 2013, op zijn 60ste verjaardag, heft Bill officieel The 17 op. WEE-HO!