Soms is toeval wel erg … euh…toevallig.

Afbeelding

Als overtuigd atheïst moet je al van heel goede huize zijn om me ervan te overtuigen dat er hogere krachten zijn in dit leven. Maar soms, heel soms, wankelt mijn (on)geloof en lijkt het wel alsof er iemand aan de touwtjes trekt.

Iedereen kent het wel: de dromen die uitkomen, het denken aan iemand en die dan de volgende dag op straat tegenkomen, het lezen van een bepaald boek en dan in exact dezelfde situatie(s) terechtkomen, het voorgevoel van nakend onheil en dan oeps! in een hondenstront stappen…

Ondergetekende denkt, neen, wéét dat het toeval is, dat dromen bijvoorbeeld veel meer niét dan wel uitkomen, is maar zelfs een rationalist als ik, kan niet ontkennen sommige situaties wel echt onwaarschijnlijk zijn.

Lees wat me zaterdagavond overkwam:

Mijn vriend en ik volgen al jaren de kunstenaars van de zogenaamde “Nieuwe Leipziger School”. Deze is heel eng verbonden met de Hogeschool voor Grafische-en Boekdrukkunst. In Leipzig, maar dat had je al wel begrepen.

Kunstenaars als Neo Rauch, David Schnell en Matthias Weischer zetten met hun abstract-figuratieve kunst de fameuze Leipziger traditie voort.

Afbeelding

Het zijn ongelooflijk knappe werken, met heel veel respect voor de traditie maar ondertussen ook ontzettend hedendaags. Neo Rauch heeft momenteel trouwens een overzichtstentoonstelling in Brussel, in de Bozar. Aanrader!

Afbeelding

Eigen+Art is de belangrijkste vertegenwoordiger van deze werken en eigendom van Gerd-Harry Lybke. Deze is begonnen als model bij de Hogeschool en na de val van de muur in 1989 internationaal aanzien als  één van de belangrijkste pleitbezorgers van Oost-Duitse kunst.

Op die verbazend minimalistische (water en witte wijn) heropening van de Eigen+Art galerij is het aanschuiven en wachten om de werken te zien. Het succes is overdonderend en het verbaast me iedere keer weer hoe open en vriendelijk en gespeend van enige arrogantie Berlijn is. Het publiek is een mix van hipsters en arty farty people, studenten die een gratis wijntje komen scoren, vrouwen met rimpels en een bontjas, verzamelaars met een dikke portemonnée en authentieke bewonderaars van de artiesten met een lege portefeuille…

Afbeelding

We hebben een afspraak met een vriendin die we algauw in de massa weten te ontwaren. Ze is aan de praat geraakt met een al wat oudere man die er wel best sympathiek uitzag. Het blijkt de lichtingenieur te zijn.

De galerij is net 8 maanden dicht geweest voor werken en hij was één van de verantwoordelijken voor het licht. Zijn website vind je hier.

Ellie, onze vriendin, vertelt hem dat ze normaliter in Frankrijk woont, maar dat ze momenteel 2 maanden in Berlijn woont en werkt. Het gesprek komt aldus algauw op Frankrijk waar hij blijkbaar 15 jaar met heel veel plezier heeft gewoond. Met veel deductie komen ze er uiteindelijk achter dat ze in hetzelfde departement woonden. Meer nog, in dezelfde regio. En dan blijkt dat de Schlaefles in ons eigen dorp woonden, dat dorp waar we 5 jaar hebben gewoond en waar we een deel van ons hart hebben gelaten!

Sterker nog: we kennen hun huis heel erg goed want het behoort nu aan een familie Zwitsers en we hebben vaak op hun huis gepast als ze weg waren.

“Ons” dorp telt 300 zielen dus je begrijpt dat deze ontmoeting wel ongelooflijk toevallig is. Om in een stad als Berlijn (3,5 M inwoners) nu net die persoon op een feestje uitpikken is wel ontzettend straf. (Ik verdenk Ellie van een derde oog te hebben en zal in het vervolg haar met respect bejegenen 🙂

Sterker nog,  dat die persoon in Frankrijk heeft gewoond (64 M inwoners) en dan nog in “ons” dorp! Wel, ik ben nooit een kei geweest in kansberekening (understatement) maar de kans lijkt me dus wel minimaal. En toch is het gebeurd. Heel natuurlijk.

Herr Schlaefle moest er helaas weer vandoor maar ondertussen zijn we wel uitgenodigd om herinnering aan “ons dorp” op te halen. Afspraak zondag ergens aan de Kürfurstendamm.

Foto’s: Alle foto’s komen van de website of Facebookpagina van Eigen+Art.

Advertenties

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Foto: Erwin Olaf

Foto: Erwin Olaf

Tientallen artikels en blogposts zijn er al verschenen over de legendarische Berlijnse winters.
Hier kan je er eentje lezen. En ook hier. Of hier.  Een hele mooie is ook deze van Joseph Pearson.

Berlijnse winters. Het is me wat. Volgens mij worden die zwaar overdreven. Vraag eender welke Berlijner naar de Berlijnse winter en hij zal altijd zeggen dat het vorig jaar nog erger is geweest. Er zouden hier maar 2 seizoenen zijn.Terwijl ik er toch 4 tel. En dat het gebrek aan licht echt wel op het gemoed werkt. En dat die zo lang duurt.

Ja, het is allemaal waar, MAAR… het is ook waar dat de wintermaanden en dan vooral januari en februari in mijn vorige woonoorden in Frankrijk, op Corsica of in België ook niet bepaald de leukste waren.

De winter is vandaag zo ongeveer halfweg en ik wilde ook even vermelden hoe wij tot nu toe de winter zijn doorgekomen.

Het is onze eerste winter in Berlijn. En we hadden er niet bepaald naar uitgekeken. Na negen jaar in het Zuiden te hebben gewoond, heb je een chronische afkeer van de kou en van de grijze luchten, geloof me vrij.

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maar het was onze keuze en we waren erg goed voorbereid. Geen blauwe luchten hier, maar grijsheid troef. Gecombineerd met de lelijkheid van de stad en de eeuwige bouwwerven nu niet bepaald zaligmakend. Maar, een hele grote maar is hier aanbevolen, want min 5 in Berlijn is niet hetzelfde als min 5 in Avignon. Onder de Zuiderse staalblauwe luchten is het vaak een aantal graden onder nul in de winter. De ijskoude mistral krijg je er gratis bij. Daartegen kan je je echt niet wapenen. Geen technische kleding houdt het tegen. Volgens mij zou zelfs een ijsbeer het koud hebben. Echt, het is onwaarschijnlijk. Bovendien zijn de meeste huizen en bars en restaurants er niet op voorzien en worden die nog elektrisch verwarmd (!). En cultureel gesproken is het het grote niemandsland. Dat is hier wel even anders! En ja, het is januari en het vriest dat het kraakt. Maar zo hoort het toch, niet? En wat meegenomen is, is dat het een pak minder nat is dan in onze Lage Landen. Ik moet zeggen dat ik dat echt niet erg vind. Maar grijs is het dus wél.

Die grijze winter in Berlijn overleef je volgens mij makkelijker dan de blauwe Zuiderse winters. Hier is hoe je volgens mij de Berlijnse winter in moet springen:

1. Duik in één van de vele café-antiquariaten zoals Café Tasso. Je koopt een boek, drinkt een koffie, eet een bio-lunch en als je tot ’s avonds blijft, kan je er zelfs een gratis concert meepikken.

2. Duik in je sportclub. Meestal hebben die ook een sauna. Het heeft me alvast één maat doen verliezen. En ik ga voor een tweede 🙂

3. Shop till you drop in één van de vele vreselijke shopping malls die Berlijn rijk is. Interessanter, maar ook leuker en kouder, is shoppen in de heel persoonlijke boetiekjes in Kreuzberg of Friedrichshain. Solden beginnen al net na Kerst. De geweldig gezellige cafeetjes krijg je er gratis bij.

3. Trek je warme kleren aan en ga wandelen (zie ook andere blogposts), skaten, schaatsen,

Schaatsen in Neukölln

Schaatsen in Neukölln

rodelen…  Met zijn vele parken is Berlijn een paradijs voor wandelaars. En een half uurtje metro brengt je naar super leuke meren en wouden. Leuk toch?

4. Duik in het nachtleven. Legendarisch Berlijn. Clubs als de Berghain of de Cosmos hoeven geen introductie. En slaap ’s anderendaags uit.

5. Duik in je sofa. Videotheken zijn hier uitstekend, heel goedkoop en vaak bijna 24 u op 24 open. En het is dé ideale periode om je achterstand inzake beestig goeie Amerikaanse series in te halen. Breaking Bad, Treme, The Newsroom, …ik zeg maar wat. (stuur me een mailtje als je nog meer tips wil).

6. Of ga naar één van de vele cinema’s. Een hele leuke is bv. Intimes in Friedrichshain. Of de héle mooie Kino International

Kino International

Kino International

in onvervaarde Sovjet stijl. Wel oppassen dat je niet naar een Duits gesynchroniseerde film gaat. Want dat is echt niet te harden.

7. Brunchen -brunchen-brunchen. Het is een hele kunst hier en het is zalig, zelfs voor mensen zoals ik die eigenlijk niet tot 10 uur kunnen wachten om iets te eten.

(In mijn volgende post stuur ik jullie mijn 5 favoriete brunchadressen, beloofd!)

8. Werk 2 keer harder dan normaal, vooral als je zelfstandige bent. In de zomer is het hier nog eens zo leuk en ga je automatisch minder hard werken.

9. Eindelijk tijd om alle bezienswaardigheden en galerijen van Berlijn te zien. Dat lijkt in tegenstelling met het vorige punt nl dat je harder moet werken maar de boog kan toch niet altijd gespannen zijn. En er moet altijd creatieve input komen. Geen files, geen volk in de winter, geweldig gewoon. Berliner Dom, de galerijen van de Auguststrasse, de oude Stasi gevangenis…het is maar een greep uit de honderden adresjes!

Berlinale 63

Berlinale 63

10. Berlin Fashion Week, Berlinale, Eat Berlin,…. allemaal festivals die in de winter plaatshebben. Voor ieder wat wils en vaak van heel hoog niveau.

11. En je laatste duik doe je  in één van de hammams waarvan Neukölln Stadtbad waarschijnlijk de gekendste is. Je mag er een halve dag in rondlopen en -zwemmenvoor 14 Euro. Absoluut in tegenspraak met punt 8 en punt 9 en zelfs punt 10 MAAR je kan het in familieverband doen en combineren met één van de leuke eet-of brunchadresjes in Neukölln. Niet voor niets heeft de  Nederlandse fotograaf Erwin Olaf hier vorig jaar nog foto’s genomen. De foto bovenaan deze post is er bijvoorbeeld eentje van.

Winter? Echt niet bang van hoor. Les doigts dans le nez, fingers in the nose. En hop, de vogeltjes fluiten al weer in februari en voor je het weet, is de lente weeral daar en is het alweer terrasjesweer. Altijd gevaarlijk maar zeer goed voor de creatieve input 🙂

Als je me nu even wil excuseren, ik heb mijn glühwein graag warm…

 

Oost Berlijn 2013

Oost Berlijn 2013