Van het Oosten naar het Westen

Strausbergerplatz.jpg

Strausberger Platz, de Karl Marx Allee en de typische stalinistische architecturale suikertaartstijl.

 

Berlijn heeft -en daarin verschilt de stad echt wel van de meeste andere steden- geen echt stadscentrum. Christian Prigent schreef hierover:

“ A Berlin l’histoire a fait que la ville entière était stricto sensum intra murum. Qu’elle pivotait et vivotait comme elle pouvait dans cette insularité. Qu’elle n’était pas disposée dans une rationalité géographique stricte, puisque l’Histoire avait perverti la géographie. Que, par exemple, autour, c’était l’Est partout, même à l’Ouest. Que son centre n’était pas en son centre. Qu’elle ne s’émmitouflait d’aucune banlieu (c’est bien sur en train de changer,maintenant que la ville dégorge au-delà du tracé périphèrique du Mur). Ainsi dans cette ville pascalienne malgré elle le centre était à la fois nulle part et partout.” *

Hij gaat nog even verder en claimt dat er nog steeds geen geünificeerd Berlijn is, maar dat de tweedeling nog steeds actueel is. En ik kan hem daarin echt geen ongelijk geven.

Mitte.jpg

Mitte


Ik heb 5 jaar in het Oosten gewoond en ben onlangs naar het Westen verhuisd.  Voor mijn verhuis, moest ik even house-sitten op het huis van vrienden in Kreuzberg (Xberg). Op vakantie in Berlijn! Geen overdrijving, het voelt echt aan als vakantie want het verkennen van een ander stadsdeel (Kiez of Bezirk) is altijd een beetje een avontuur. Ik heb de reisgids “500 hidden secrets of Berlin” geschreven en ken de stad echt wel redelijk goed. Maar je komt toch iedere keer wel op nieuwe plaatsen, een ontdekkingsreis in eigen stad, dat doen veel mensen al lang niet meer en dat is eigenlijk ontzettend jammer. Berlijn is groot en er valt altijd wel iets nieuws te ontdekken; een plaats, een bar, een herinnering, een ontmoeting…

Potzdamer Platz.jpg

Potzdamer Platz. Ooit stond hier de muur. Nu is het een onpersoonlijke, winderige en niet erg interessante plek in de stad.

 

Ik logeerde in Über-hipster land. Dat is de buurt rond de Paul Lincke Ufer. De Kiez is al lang geen hidden secret meer. En met recht: het is er ongelooflijk aangenaam dwalen langs het kanaal, genietend van een de zon en van de talrijke mini-tafereeltjes. Bij zonsondergang gaan veel mensen een biertje drinken op een van de vele bruggetjes of gewoon zittend langs het kanaal. Enkel bekeken door de immer statige zwanen en af en toe een nieuwsgierige passant zoals ondergetekende.

Kreuzberg ligt in voormalig West-Berlijn en was in de jaren tachtig heel populair bij de Turkse immigranten, niet gehinderd door de vele kraakpanden en de vele punks en andere andere anarchisten. In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw was Xberg namelijk ontzettend populair bij de links-intellectuelen en nog steeds is 1 mei het grote buurtfeest waar wel een miljoen mensen aan deelnemen. En is het Bezirk over het algemeen een schoolvoorbeeld van hoe verschillende culturen wel respectvol met elkaar kunnen omgaan.

Viktoria park.jpg

Zicht op Berlijn vanaf Viktoria Park (Kreuzberg)

Een aantal straten in Kreuzberg zijn vergeven van bars en clubs en die trekken dan weer de clubbers aan. Rollerturis noemen ze we hier, of wat minder poëtisch: Ryanair-of Easyjet toeristen. Ze komen naar hier, aangetrokken door het wilde en goedkope nachtleven van Berlijn, hebben zelden respect laat staan interesse voor de stad, en vertrekken moe en misschien ook wel voldaan weer naar huis.

De straat waar ik logeerde is er momenteel van gespaard gebleven. Het is er rustig en groen en er zijn zomaar eventjes drie excellente koffiebars binnen de 200 meter van de flat. Een zegen voor een koffieliefhebber .

Voor het eerst in maanden, misschien wel in jaren, had ik een vakantiegevoel; dat gevoel van niets, maar dan ook absoluut niets hoeven te doen. Onbeschrijflijk is dat. Ik liep dan ook een tijdje met een dwaze beate glimlach rond en speelde het zelfs klaar om me niet te ergeren aan de wel zeer vele mannen in short met baard en een zwarte buldog aan een lederen halsband…. Waarom zijn hipsters toch  zo voorspelbaar? 😉

De gentrifizierung waar ik al eerder over schreef is hier al een aantal jaren aan de gang. Ook ik ben er slachtoffer van (en deels natuurlijk ook de oorzaak- niets is zwart en wit) en ik moest mijn super posh appartement met balkon met zicht op het park op een toplocatie in Mitte verlaten. Dat appartement heeft me menig mooi moment geschonken; zo waren de literaire salons die ik er organiseerde stuk voor stuk pareltjes. En ik vond er Vriendschap bij mijn onderbuurvrouw. Vriendschap met een hoofdletter, jawel.

Voor het eerst sinds mijn aankomst in Berlijn, woon ik in het Westen, iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Spannend toch? 

Mijn vakantie is Xberg is al een tijdje geleden en dat vakantiegevoel heb ik helaas niet kunnen vasthouden. Maar toch…het is bijna zonsondergang: tijd voor een biertje bij de Späti en een rustig plekje aan het kanaal .

 

*Berlin sera peut-être un jour. Christian Prigent. Ville Brulle Eds La. 2015.

dav

dav

Advertenties

Verhuizen in Berlijn- deel 2

Verhuizen in Berlijn-deel 2

Afbeelding

Jaja het is zover.

Ik heb een huurappartement gevonden! Uit de vorige post was het iedereen wel duidelijk dat huren in Berlijn geen sinecure is. Het lijkt wel op werk zoeken waarbij je verschillende stadia moet langsgaan, documenten indienen en –jawel- solliciteren.

Uiteindelijk had ik zelfs de keuze tussen 2 appartementen want de ene vrouw had toch “zo hard voor mij gevochten” om me toch een kans te laten bij die fameuze Hausverwaltung. Ik moest haar wel alle mogelijke bewijzen geven dat ik de huur wél zou betalen (lees: een in het Duits geschreven brief van minstens 2 leden van de familie mét bewijs van de bank dat ze borg voor me zouden staan én een bewijs van inkomen of uittreksel van de bank). Waanzin.

Het was alsof ik haar eeuwig dankbaar moest zijn, terwijl het eigenlijk omgekeerd is: zij verdient in één klap zo’n 2500 euro in 2 bezoeken.

Wat wil een mens nog meer??

Maar dat we dat appartement gingen hebben, wist ik pas 3 dagen voor het tekenen van het huurverdrag. Terwijl ik 3 weken daarvoor mijn aanvraag had al ingediend.

Dus was ik lekker verder wezen kijken en op aanraden van onze makelaar toch naar een appartement in de Mitte (dat is zowat het centrum van Berlijn, waar het Museuminsel, de Dom, de Haeckescher Markt, Alexanderplatz…gelegen zijn) gaan kijken.

Geen haar op mijn hoofd wou in de Mitte zitten wegens te duur, te veel toeristen, te hip. Ik had mijn pijlen gericht op Schöneberg, waar onze zoon over 2 jaar naar school zal gaan.

Maar hé, kijken kost niks (voorlopig toch niet) en ik was meteen weg van het- we moeten daar eerlijk in zijn – heel atypische want U-vormige appartement. Derde verdiep van een geklasseerd huis, dus heel veel licht, een open haard (!) een reeds geïnstalleerde keuken en dito gordijnen. Dat is voor mij een ongelooflijke plus want ik zag het echt niet zitten om voor de zoveelste keer naar de Ikea te gaan, maten te meten en een keuken kiezen, inrichten, wachten op leveringen, verkeerde bouten terugbrengen enz. Been there, done that.

En een balkon die naam waardig met zicht op een heel mooi semi privé parkje  waar helaas een hondenverbod geldt.

Omdat het om een geklasseerd huis gaat, is de huurprijs voor zulke toplocatie (op exact 300 m van het Bode museum, voorkant zicht op koepel van de nieuwe synagoge, achterkant op de Sophienkirche) zéér redelijk: zo’n 8 euro/m2.

Afbeelding

Het ligt ook zeer gunstig wat betreft het openbaar vervoer. Héél belangrijk in deze stad.

Recht tegenover ligt het Mont Bijou park aan de Spree met daarin een openbaar openluchtkinderzwembad (wow, ik begin al op z’n Duits superlange woorden te maken!) Zeer vol maar zeer leuk als het zoals nu overdag zo’n 31°c graden in de schaduw is. Ook Strandbar Mitte ligt om de hoek. Hier kan je tussen de palmbomen in een ligstoel een pintje kan drinken of ’s avonds kan gaan dansen of nog gaan kijken naar theaterstukken of concerten in een soort van provisoir opgestelde houten burcht. Het is hetzelfde theatergezelschap dat ook in de winter actief is in 2 boshutten waarover ik hier een stukje heb geschreven.

De opdeling van het appartement is weliswaar niet ideaal: 1 kamer is namelijk een doorgangskamer. Typisch Berlijns met die zogenaamde Berliner Zimmer die eigenlijk een overgangskamer is van het voorhuis naar het zij-of achterhuis. Je moet dus door die Berliner Zimmer (nu de keuken) én de  een slaapkamer als je naar de woonkamer of naar het terras moet. Maar de voordelen wegen niet op tegen de nadelen en het besluit is snel genomen: ik bel de makelaar en zeg dat ik ervoor ga. Maar ze belt me terug om me te zeggen dat de eigenaar eigenlijk al zijn oog al had laten vallen op iemand anders. Iemand met meer credibiliteit, je weet wel, alles wat ik in mijn vorige blogpost heb aangetoond en waar hier zo’n belang aan wordt gehecht.

Maar ik ben een vechter en bel even later terug, nog niet verslagen:

“ ja maar, stel dat ik 1 jaar lang de huur op voorhand betaal?”

“Ok, ik probeer het.” Zegt de makelaar.

“Nope” zegt de eigenaar.

En even later:

“Maar 2 jaar, daar wil ik wel over nadenken.”

Jezusmina! 2 jaar huur! En onze loft is al wel verkocht maar nog niet betaald. Waar ga ik in godsnaam al dat geld gaan halen?

Er zit maar 1 ding op: aan de familie een lening vragen. Dat is niet leuk maar misschien ook niet zo erg. Het is immers kwestie van een paar weken voor de werkelijke eigendomsoverdracht in gaat.

Dat vooruit betalen is op zich misschien wel heel smerig maar anderzijds is het ook wel een zekerheid: een zeker budget, en normaliter kunnen ze ons er ook niet direct uit gooien.

Afijn, resultaat van dit alles: huurcontract getekend, en een 18 jarige dochter die in de wolken is over het feit dat we nu eindelijk, eindelijk na al die jaren in de middle of nowhere,  midden in de actie gaan wonen J