Belgian goes Bananas @ the Boros Bunker

Belgian goes Bananas @ the Boros Bunker

Christian Boros is een steenrijke zakenman en grote kunstverzamelaar die deze voormalige nazibunker heeft gekocht ergens begin jaren 2000. De bunker werd in 1942 door dwangarbeiders gebouwd en werd vervolgens  door het Rode Leger gebruikt om haar krijgsgevangenen in te huizen. Hierna werd het een textielpakhuis en in de jaren vijftig een pakhuis voor exotische vruchten, wat hem de bijnaam Banana Bunker gaf 🙂 De BB werd in de jaren negentig een zeer fameuze technoclub in de geweldige clubscene die Berlijn kende na de val van de muur. Het was gekend als de hardste club in de wereld.

De 5 verdiepingen tellende bunker bevindt zich op een steenworp van de Reichstag . De verbouwingen, door architectenbureau Realarchitectur,  hebben maar liefst 5 jaar geduurd. Er moest dan ook o.a. 750 m3 beton uit gehaald worden. Plafonds werden verwijderd, andere bijgezet. Er werd ook een penthouse bijgebouwd waar de familie Boros nu woont. De rest van de bunker, 5 verdiepingen dus , werd een veilige toevluchtshaven voor moderne kunst. Verre van de oorlogshorror waar het door metersdikke muren en strenge architectuur en zijn geschiedenis constant aan doet herinneren. En iedereen die ooit in de jaren ’80 en ’90 een stap in een club heeft gezet, kan zich zonder enige moeite voorstellen hoe de decadente feestjes er hier hebben uitgezien. Je kan zelfs nog zien waar de dark room was.

Photo by Wolfgang Stahr

Maar dat is allemaal geschiedenis. Nu is het er vredig en schoon. En misschien iets te clean zelfs, maar dat is detailkritiek. In 2008 werd de eerste collectie tentoongesteld aan het publiek. Maar liefst 120 000 mensen kwamen erop af. Op het moment dat ik dit schrijf, oktober 2012 is de hele collectie veranderd en kan men terug, op afspraak weliswaar, de bunker bezichtigen. De penthouse kan je helaas niét bezoeken.

Het is even zoeken naar de ingang van deze kolos maar binnen word je opgewacht door een stel zeer vriendelijke kunstgeschiedenisstudenten. EĂ©n van hen, Vincent, zal ons rondleiden. We hebben recht op een heerlijke koffie en kunnen dan meteen van start.

De collectie bevat werk van de jaren negentig van de vorige week tot heel recente aankopen. Al het werk werd gecreëerd in Berlijn. En dat is waar ze volgens de verzamelaars thuishoren.

Op de benedenverdieping vind je werk van Tomas Saraceno, vorig jaar ook al te gast in het Hamburger Bahnhof Museum. Zijn installatie lijkt op een gigantisch spinnenweb en ziet er op het eerste zicht wat goedkoop uit. Maar, en zeker als je ernaar kijkt vanuit de tweede verdieping, is het mooi, fragiel en stelt het de vraag hoe je een ruimte kan indelen op een niet alledaagse manier. Het is intens poëtisch en ik zou graag wat grotere installaties van hem zien.

Vervolgens val je bijna letterlijk over een werk van de Poolse zeer jonge kunstenares Alicja Kwade waarvan zeker een vijftal installaties te zien zijn, het ene al interessanter dan het andere. Haar perceptie op de werkelijkheid is zeer boeiend. Op het eerste gezicht erg koud. Ee werkt namelijk vaak met koper, neon, glas… Maar ze heeft een heel heldere en originele kijk op de realiteit. Neem nu die ordinaire straatkiezels die ze liet polieren door een diamantslijper. Leuk toch? Het is toch ook eenvoudigweg arbitrair dat de wereld goud heeft gekozen als symbool van rijkdom?

Hetzelfde geldt voor de goudstaven die eigenlijk kolen zijn, omhuld door goudblaadjes.

Heel mooi was het werk van Ai Wei Wei, aangekocht 1 dag voor hij door de Chineze authoriteiten werd aangehouden. Het is een 6 meter hoge boom, gemaakt uit allerhande stukken dood hout en terug aan elkaar gezet. Het ziet er levend uit, maar is dus wel degelijk dood.

Het tegengestelde van de boom van  Michael Sailstorfer. Letterlijk dan: de levende boom hangt en staat niet meer.

Het is het werk dat het meeste indruk op mij heeft gemaakt, want het is zo intriest. Zo levend en zo hard. Er wordt een boom omgehakt en omgekeerd aan een installatie gehangen. Hij draait constant en creëert op de vloer een patroon van blaadjes en boomsappen. Het is tegelijkertijd van immense schoonheid en van enorme pijn. Want hoe je het ook draait of keert: die boom is een levend iets. En hij wordt opgeofferd in naam van de kunst.

Je kan hier “Forest” bekijken, eenzelfde installatie maar dan groter en in de Berlinische Galerie.

Een andere kunstenaar die me wist te ontroeren was de in Vietnam geboren maar in Denemarken opgegroeide Danh Vo. Zijn Last letter of Saint Théophane Vénard to his father before he was decapitated copied by Phung Vo, 1861/2009 is zéér pakkend. Het is brief van een missionaris die in Vietnam werd opgepakt. Hij schrijft nog een brief naar zijn vader, een paar uren voor hij wordt onthoofd. En hij doet dat op zulke serene wijze, dat het je bij je nekvel pakt (no pun intented). Vénard was duidelijk geen veinard *

Een aantal werken lieten me dan weer steenkoud, maar dat is een kwestie van perceptie. En gelukkig maar.

Erg koud maar zeer goed zijn de installaties van het kunstenaarskoppel Awst & Walther die het gebouw zelf gebruikt hebben om hun zegje te doen over de (on)mogelijkheid van communicatie.

Wat opvalt is het grote aantal vrouwelijke kunstenaars, het is een tendens die in de kunst zeer opvallend is en die ik uiteraard alleen maar toejuig.

Voor iemand zoals ik die graag haar (toch wel) conservatieve ideëen over kunst regelmatig wil bijstellen, is dit bezoek echt een aanrader. Je herkent ook erg goed de hand van de verzamelaar in kwestie.

Voor het geval je je afvraagt waarom je nu de hele tentoonstelling lang popcorn ruikt: niet bang zijn, er scheelt heus niks aan je reukvermogen.

Wat?: Sammlung Boros

3000 m2 hedendaagse kunst

Waar?: Hartje Berlijn

Hoe reserveren?: http://www.sammlung-boros.de/besuch.html?L=1.

Doe het snel, want het is heel snel uitverkocht. Boek zeker 2 maand op voorhand! En kom op tijd.

Wat kost dat?: anderhalf uur en 10 euro per persoon.

Wie?: werken van volgende kunstenaars, meestal installaties: Ai Weiwei, Awst & Walther, Dirk Bell, Cosima von Bonin, Marieta Chirulescu, Thea Djordjadze, Olafur Eliasson, Alicja Kwade, Klara Lidén, Florian Meisenberg, Roman Ondák, Stephen G. Rhodes, Thomas Ruff, Michael Sailstorfer, Tomás Saraceno, Thomas Scheibitz, Wolfgang Tillmans, Rirkrit Tiravanija, Danh Vo, Cerith Wyn Evans en Thomas Zipp.

*Veinard: Frans voor gelukzak

 

Advertenties

Coldheads

Radiohead Berlin 2012

Radiohead Berlin 2012

 

Dag Van de Duitse EĂ©nheid

Het is vandaag 3 oktober en het economisch leven staat hier in Duitsland heel even stil. Het is immers de Tag der Deutsche Einheit, en dat is een officiële vrije dag. Terecht denk ik.

Maar hĂ©, laat ik het nu net niet daarover willen hebben. Flauw grapje, ‘k weet het.

Sinds we in Berlijn zijn komen wonen, zo’n 2 maanden geleden, heeft het ongeveer 3 dagen geregend. Meestal schijnt de zon en vandaag 3 oktober is het zo’n 20°C en is het weer van dat. Net als gisteren. En eergisteren.

Zowat al onze vrienden bekeken ons meewarig toen we ze vorig jaar vertelden dat we gingen verhuizen. Van het warme Zuiden naar het koude Noorden. Wat zij niet weten is dat het warme Zuiden  helemaal niet zo warm is en het koude Noorden  helemaal niet zo koud. Laat jullie vooral niks anders wijsmaken.

Radiohead

Afbeelding

Foto: Lastfm.

Zondagavond 30 september concerteerde de Britse band Radiohead op de Kindl Buhne.  Radiohead heeft bijna 10 miljoen fans op Facebook. Dat moet je verdienen. En dat ze het verdienen heb ik nu, rijkelijk laat, ik geef het grif toe, wel begrepen.

Hier in Berlijn zit in de prijs van de tickets meestal de prijs van het openbaar vervoer inbegrepen. En zo hoort het ook. Twee haltes met de metro, een halfuurtje tram, 5 minuutjes stappen door de Wuhlheide en we staan voor Kindl Buhne. Een arena met plaats voor 17 000 toeschouwers. Radiohead stond hier gisteren ook al op de planken. Beide concerten waren uitverkocht. En beide concerten waren eigenlijk voorzien begin juli maar een ongeval waarbij een roadie het leven liet heeft hen de Europese tournee verplicht uitgesteld.

De sfeer in de arena zit erin. Gemoedelijk. Berlijns. Internationaal. Drank en knabbels wel ontzettend duur naar Berlijnse normen. Wat ook opvalt, is de puike organisatie. Na 7 jaar Zuid-Europa doet dat iets met een mens :-).

Eerste helft is voor het Canadese Caribou. Het publiek is gematigd gewillig maar ik ben niet overtuigd. Een paar sterke nummers en een beat die staat als een huis maar ik miste een echt hoogtepunt.

Of lag dat aan het feit dat de groep door het Radiohead-management volgens sommige journalisten werd verplicht om maar op 70% van haar geluidscapaciteit te spelen?

Dan héél lang wachten op RH. De zon gaat onder. En een heldere maan komt op. En het wordt kouder.

En dan even warmer. Want Thom Yorke komt op. Klein en fijn en met nieuw kapsel (in casu: staartje).

Radiohead Berlin 2012

Radiohead Berlin 2012

Mijn Radiohead kennis reikt niet veel verder dan Paranoid Android, OK Computer en 2 nummers in het coverbandje waar ik ooit in zong. Ik denk dat ik deze kunstenaars (want dat zijn ze eigenlijk) te vergaand vond, te diep, te confronterend misschien. Het is een gevoel dat ik ook had met Joy Division. En met Jacques Brel.

Maar Radiohead is wél één van de bands die ik wou zien, voor ook ik naar de eeuwige jachtvelden moet vertrekken.
Het podium is bezaaid met kleine camera’s. En de hemel boven het podium is bezaaid met grote LED-vierkanten. Noblesse oblige; Radiohead is altijd heel eigentijds geweest en dat blijkt ook uit hun voorliefde voor het internet en moderne technologiën. Thom Yorke is in grote vorm. Hij praat zelfs met het publiek, dat is waarschijnlijk nog maar zelden gebeurd. Hij legt uit dat het gisteren laat was geweest. Het bleek dat hij samen met Dan Snaith van Caribou een DJ-set had gespeeld in een Berlijnse club. Wat ook meteen een uitleg is voor zijn constante opmerkingen over de kou. Had hij maar wat meer geslapen, dan had hij er niet zoveel last van gehad, haha.

Eerste nummer is “Lotus Flower” en het zet meteen de toon voor de rest van de set.

Op een gegeven moment zie ik wat strubbelingen in de voorste gelederen. Het wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is: “About the security guys telling you not to film the concert: that’s BULLSHIT. Of course you can film us, as far as I’m concerned.” Compleet met opgestoken middenvinger. Het moet gezegd: Yorke blijft zijn principes trouw.

Hij is overigens een ontzettend goeie zanger en ik heb eigenlijk nu pas door wat voor een veelzijdige band RH wel is.

Coldheads

En het wordt effectief kouder. Yorke danst zichzelf op zijn manier warm en is zelfs in voor grapjes. Zo vraagt ie aan de (kale) drummers of ze het niet te koud hebben. “Haha, they are Coldhead”. En wanneer één van hen veel te snel inzet, wordt er zowaar wat gedold op het podium en eventjes krijgen we een heus bossa-ritmetje.

EĂ©n van de hoogtepunten vond ik “Ful Stop”. Maar oordeel zelf en klik hier.

Enne, ook niet onbelangrijk hier: het belang van een basgitaar beste mensen. Eén van de mooiste en meest ongewaardeerde instrumenten.  Zij stond luid, héél luid.

It is so fucking cold. Grab something besides you. A human being for instance.”

Brrrrr this is the coldest gig I ever played in my life!”. Yorke heeft altijd gelijk.

Want het wordt nog kouder, en vochtiger. Ik schat zo’n 3°-5°C. Onze eerste echte confrontatie met Berlijnse septembernachten.

Maar deze kerels spelen de sterren uit de heldere hemel.

Een bevriend jazzgitarist vindt dit alles muzikaal gezien maar niks. Hij heeft het duidelijk  niet begrepen.

Oh en moest muziek je geen bal interesseren, dan kan je nog altijd gratis en voor niks naar het geweldige Duits Historisch Museum.

Geschreven op 3 oktober en door technologische beslommeringen (met veel dank aan 1 und 1 voor hun zeer klantonvriendelijke en onbestaande service) pas gepubliceerd op 5 oktober.