One of those typical Berlin weekends

UnknownIt is the last weekend before school starts again. So what does a Belgian forty something does in Berlin when she’s not working on her book? This for instance:

An ideal way to start a long weekend is with a lunch on Friday. As mentioned before on this blog, cheap, healthy lunches aren’t hard to find in Berlin. Even in our tourist crowded neighbourhood which is called Scheunenviertel. I often take my kids out to lunch and today is no exception. Today, Elmo and I try Il Mercante del Sud, an authentic Italian cantina situated in front of the Jewish Friedhof, in de Große Hamburgerstr. 21. This is an aera of Berlin crowded with tourists but this friendly place is a relief compared to all the tourists traps around us.


Authentic Italian food (today no fresh pasta which is wirklich schade), and authentic Italian (from the Marche region) atmosphere. Large wooden tables where you can just join other foodies. The open kitchen is huge and homey. No professional geer here  but cooking like I would do it at home if I cooked on electricity. A menu is optional but there is one: it is written on the inside of a pizza cardboard box 🙂


The linguine al ragu comes with lots of veggies and my pasta arrabiata is excellent but unfortunately not arrabiata. Guess the chef isn’t arrabiata (enraged) enough today. A little spicy oil will do the trick. And yes, their home made spicy oil is really spicy. One menu (salad, pasta + drink) and one pasta + drink costs 17,5 Euro. Not super cheap for Berlin. But considering the atmosphere and the quality of the food it’s an excellent price/quality. And chef, don”t forget to spice it up next time, per favore 🙂 !

On Friday evening, I leave my cosy work desk at home to go to Alt Stralau to see an opera. Yep. Indeed. An opera in a hipster club. Why not ?  While I’m sitting there in the garden one of Berlin’s most famous clubs called Salon Zur Wilden Renate I can’t help thinking that Berlin hipsters are ruling Berlin’s art scene. Maybe they are, maybe they aren’t, I don’t give a damn.

DSC_2831~2Tonight is the premier of the Kiez Oper (see my last year’s post here) called The Fairy Queen. Alex J. Eccleston & Rowan Hellier, two twenty something producers,  try to tame a talented baroque ensemble conducted by Benjamin Bayl (Staatsoper) and Julia Burbach, the director of Royal Opera House (London) fame,  together with an international bunch of singers and actors. Here is a video of their last year ‘s performance. The public is essentially composed by international hipsters and I have to admit it: they are better dressed than I am to face this rather cold August night. Kiez Oper is a great initiative: to bring the opera to young (or relatively young) people in awkward places at a great price (12 Euro!) is indeed a fantastic idea. It’s anti-elitist, it’s fun, it’s beauty, it’s art. But this doesn’t come easy. To act and sing in a place like this, crowded ( I think there must be about 600 people!), with bars, people, big trees and hanging boats everywhere is not easy. And acting and singing and performing in relatively cold circumstances is a challenge.


Photo: Jack Snow

The Fairy-Queen is a masque or semi-opera by Henry Purcell from the end of the 17th Century. The libretto is an anonymous adaptation of Shakespeare’s wedding comedy A Midsummer Night’s Dream. It was performed for the first time three years before Purcell’s dead. Following his death, the score was lost and only rediscovered early in the twentieth century. Filled with fairies, nymphs and transvestites, fire breathers along with the great location it looks like it is everything I like. It is indeed very contemporary even if it’s more than 300 years old.  And yes, there’s even a counter tenor. Buddha knows how much I love baroque music and countertenors. So why did I leave about an hour later not totally satisfied? The piece is really beautiful and the musicians excellent. But although I was on time I was too far from where most of the action was (although they did try to use the whole setting) and the trees and lack of stage were too big a handicap. Too bad I’m not professional enough to say something intelligent of the  quality of the singers. I was particularly surprised by the drag queen countertenor who really moved me when he started to sing his lamento  O let me weep. The setting, and he alone on that huge balcony…just perfect. But the small technical problems (2 times the microphones failed) , the sound of glasses and bottles at the bar, the fact that some singers were not understandable (and no program given so the story was lost on me), the disrespectful laughter of people in the back at the bar…that doesn’t forgive.

Some acting performances were not strong enough to be able to move the audience. And when there’s no emotion, there is something wrong. It would have no doubt been different if I was closer to the front. But please please please continue, I know the challenge and the (above all: technical) difficulties encountered are immens, but the idea is fantastic, and it makes me and hundreds of other people with me discover music we otherwise would never have known. And promised: next time, I’ll come earlier and sit in the front.

Here are some fantastic recordings of Purcell with Philippe Jaroussky,  divine as always. And then there’s this: Christina Pluhar and het Arpeggiata ensemble at her best.


On Saturday I skip the cue (I heard later that some had to wait 3 hours!) at the Martin Gropius Bau because I bought an internet ticket for the David Bowie Exposition.

Always a bit sceptical on those expos that turns artists into gods but the expo beats everything I saw before. The concert room is simply overwhelming and larger than life. And when a guard sees me taking notes, she kindly invites me to sit on the bench. Not just a bench, but THE bench that used to be in the Dschungle, that famous club in West Berlin where Blixa Bargeld, Bowie, Iggy Pop, Mick Jagger, Grace Jones and Depeche Mode spend most of their nights during their Berlin years. And for my freaky music friends: in that same room you’ll see a AKS 1979 Synthi. It was a gift to The Thin White Duke by a certain Brian Eno :-).

More than 2 hours later I’m totally happy and rather excited when I bike home in the sun. I’m the luckiest of bikers, feeling totally free and happy to have know most of Bowie’s repertoire, and to live in this fantastic city. Back home, my kids are starving so I’m making dinner they can’t refuse. Hmm, in fact, they did, my red curry is a little bit too spicy 😦 If i’m really honest: it is a hell of a lot too spicy. Seems like I will have to eat it myself for the next couple of days 🙂 Arrabiata it will be.

In the evening, one kid stays home alone while the big one (home from a trip around Europe that lasted 3 weeks so still pretty exhausted) and I are going to the Museum Insel where there will be a screening of the digitally restored classical expressionist masterpiece Das Kabinett des Dr. Caligari (Robert Wiene) with live music from the Solistenensemble of the Film Orchestra of Babelsberg.


Although I attended film school a long long time ago (it was the eighties and Belgian film schools sucked) I never saw the movie. It is indeed, a masterpiece, nothing more, nothing less. Thinking it was made in 1919-1920, cinema only a decade or 2 old, and already being able to make such a statement is simply overwhelming. These fantastic decors, the intenseness of the actors ( Conrad Veidt, Werner Krauss…), the great music, I’m very grateful to be able to share this with my 19 year old.


On Sunday, a trip to the famous flea market known for its excellent buskers is cancelled due to the rain but in the afternoon I try some tango dance moves in the open air milonga at the famous Strandbar Mitte before heading to tango class in the Kreuzberg district where we did practised our improvisation skills along with some new barridas, pasadas, ganchos and whatever the other steps are called.

Tango © Marine Queyras

Tango © Marine Queyras

I ‘m dancing for 6 months now, 2 times a week, almost never miss a course and I’m still an absolute beginner. Although this is so frustrating, I will not give up this time. I can be stubborn sometimes.


Home again, there is still time for a heavy discussion (“I don’t want to go to school tomorrow, school is hell”) but also a cuddle and a story with my son who will start school tomorrow and who’s not -you guessed that part didn’t you?-very amused by that fact. And that…is a hell of an understatement. Guess he might be a little… arrabiato.



Lunch in Berlin

Click on the names of the restaurants to go to their websites.


Ik kan het ook niet ontkennen, ik ben een foodie, niet fanatisch, verre van, maar ik eet graag vers én lekker én verfijnd én soms ook wel (te) veel. En ik kan helemaal, helemaal uitfreaken als ik nieuwe smaken, een nieuw dieet, of  een nieuw restaurant, concept, eetbar of wat dan ook dat met gezonde voeding te maken heeft, ontdek.

Deze foodie is toevallig een veganistische flexitariër. Daarmee wil ik zeggen dat ik zo veel mogelijk veganistisch eet maar dat ik daartegen best wel veel zondig. Vlees en vis eet ik sinds mensenheugenis niet meer. Maar ik zondig nog  af en toe met een stuk kaas of zeg niet altijd neen tegen een taartje bv. Ik drink zelfs rode wijn waarbij ik niet weet of er wel cochenille* is in verwerkt of niet. Ik ben niet perfect. So be it.

In het restaurantwezen  zijn er een aantal eenvoudige regels te respecteren, dat spreekt voor zich. Regels waaraan de horeca nogal eens zijn voeten aan veegt. Bij het aanschouwen van vuile glazen, ruwe obers, vuile toiletten, verkeerde timing van de gerechten, totaal platgekookte groenten, wijn die spontaan je maagzuur doet opwerken enz. komt er een conservatief in me naar boven waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Het is sterker dan mezelf. En het gebeurt veel te veel. Bij het beoordelen van een restaurant is de sfeer en de hygiëne en de vriendelijkheid van het personeel in mijn ogen even -misschien zelfs belangrijker-  dan wat er op je bord ligt.

Berlijn is een stad met duizenden fastfoodtenten, hier Imbiss genoemd. Dat zijn stalletjes of restaurantjes die fast food verkopen. Deze snelkost is nogal divers. Je hebt de alomgeloofde Berlijnse curryworsten zijn maar ook hamburgers, falafels, en andere kebabs. Vaak is het niet echt verfijnd (dat hoeft ook niet altijd, of wel?) , maar ook hier vind je pareltjes.

Door de komst van de Turkse gemeenschap (vooral in de jaren ’80) werd de klassieke Berlijnse keuken opgeleukt met groenten. Een mediterrane touch was zeer welgekomen. De laatste 20 jaar kan je in Berlijn dan ook echt wel zeer lekker eten. Voor een redelijke prijs. En vegetarisch eten is bijna nergens een probleem. En elk trimester komt er wel een 100% vegan restaurant bij.

De meeste restaurants hebben een zeer goedkoop business lunchmenu, ik ga dan ook meestal ’s middags eten 🙂

Na al die jaren in het Zuiden van Frankrijk en op Corsica is het heerlijk om uit te kunnen gaan eten en zich welkom te voelen in bijna eender welk restaurant, van zeer eenvoudig tot zeer chic.  Ik word nergens weggekeken. En neen, ik hoef niet uit te leggen dat vegetariërs geen kip en zelfs geen vis eten of dat veganisten geen kruidenboter op hun tofu willen.

Ik ga hier bewust niet in op de redenen dat ik zo weinig dierlijke producten tot me neem, die zijn hoofdzakelijk van ethische aard (ik schrijf over dierenethiek op deze blog) en in mindere mate om gezondheidsredenen. Dat is ongetwijfeld zeer interessant discussievoer,maar het past niet in de idee van deze Berlijnse blog.

Dus heel praktisch: hier heb je een lijstje van 11 eethuizen, van eenvoudig naar redelijk duur, de meesten in mijn buurt, waar ik graag vertoef. Klik op de naam voor de website en het adres.

* Mustafas gemüsekebab: groentenkebab om u tegen te zeggen, als je tegen het wachten kan. Gemiddeld staat er een rij van 20 minuten aan te schuiven.

Prijs: 2,50 Euro voor een vegetarische döner. Kan geveganiseerd worden.

Hele leuke website.

* Yarok, Syrische imbiss gelegen in het hippe Torstr. in Berlijn Mitte. Het restaurant is wel het tegengestelde van hip maar de falafels zijn ontzettend lekker en hun Fatuosch salade naar verluidt de beste van Berlijn. Ongeveer de helft van de gerechten is vegetarisch.

Prijs 5 euro voor een falafelschotel. Gemberthee 1,5 Euro.

* Sunday burger aan het Mauerpark. Op koude dagen (en het Mauerpark is een tochtgat, het kan er ontzettend koud zijn) drink je er gewoon een warme appelsap met gember bij. Ze staan ook op Street Food Thursday in Markthalle Neun in Kreuzberg.

Prijs: ongeveer 4,50 Euro.

*Dada Falafel is dan weer wél hip. Tot nu toe (samen met de falafels op de Turkse markt op de Maybachufer) voor mij de absolute top. Neem een falafelschotel en daarbij een vers sinaas/wortelsap: hemelse combinatie. Ongeveer 10 euro samen.

Geen website. Linienstr. 132, Berlin Mitte. Tel: 030 275 96 927

* Sababa: hummus zoals hummus moet smaken

Pluspunt: het leuke terras

Minpunt: binnen kon het wat gezelliger 😉

Geen website gevonden. Kastanienallee 50, 10119 Berlin, +49 30 40505401

* Kaffeemitte heeft een middagmenu van 9,5 Euro. Hiervoor krijg je een panini of een pasta, een klein slaatje, wat brood en een drankje. Klassieke Italiaanse keuken.

AfbeeldingZeer correct, vriendelijk, leuk., gratis water (nog teveel een zeldzaamheid hier in Berlijn) én zeer goeie koffie. Gelegen direct aan het Montbijoupark. Minpuntje: geen vegan opties op de kaart.

*Mozzarella Bar & Bottega

Het absolute walhalla voor buffelmozzarella-liefhebbers. Degustatiemenu voor 2 zo’n 20euro.


Voor vegans enkel (overigens excellente) focaccia te verkrijgen.

Auguststr.34, 10119 Berlin Mitte

* Kopps: geveganiseerde Duitse keuken van  sterrenkok Björn Moschinski, zeer vriendelijke bediening, ’s avonds vaak tsjokvol maar ’s middags heerlijk rustig. Zeer divers publiek.

Middagmenu: 2 gangen 8,5 Euro, 3 gangen 10,50 Euro

* Manuela, net iets meer dan een tapas bar in Kreuzkölln

Ongeveer de helft van het menu is vegetarisch. Ook vegetarische paella bv. Hun vegan Navarra rode wijn is een killer!

* La mano verde

Strikt vegan en vaak raw. Werken soms nauw samen met Atilla Hildmann van Vegan für Fit bestseller bekendheid.

Zéér fijne keuken.

Middagmenu: hoofdgerecht 8,50 Euro. 2 gangen menu 11,50. 3 gangenmenu 15,50.

Minpuntje: de iPads als menukaart.

* Pauly Saal. Kosjer en met een erg hoge hip factor, gelegen in een prachtige oude meisjeschool in de Auguststr.  Helaas nog niet uitgeprobeerd omdat het toch wel wat te prijzig is maar wou het hier even vermelden omdat het dit jaar (2013) een Michelinster heeft gekregen.  Naarverluidt hemels lekker. Op de middagkaart staat 1 vegetarisch gerecht (15 euro). De dagschotel kost er 17 euro. Het middagmenu 34 euro. Fantastische ligging, zeer mooi gelegen, terras ook zeer geslaagd. Een kleine kaart (wat ik altijd apprecieer) en een grote wijnkaart (wat ik misschien nog meer apprecieer ;-))

Toch zeer jammer dat er niet meer vegetarische en vegan opties op de kaart vermeld staan.

Het is maar een greep uit de duizenden eethuizen in deze stad. Ik kom er zeker nog op  terug.

Heb je nog tips? Ik hoor het graag !


* cochenille of karmijnzuur is een dierlijk pigment dat in verven wordt gebruikt maar ook als kleurstof voor voedingsmiddelen of cosmetica. Het  heeft E-nummer E120. In cosmetica heeft de stof nummer CI 75470. Het wordt gewonnen uit de cohenilleluis, een beestje dat op schijfcactussen leeft.