(No) dinner in Berlin tonight

(No) dinner in Berlin

 Afbeelding

Tonight, at Stattbar, the bistro of Stattbad the well known sixties swimming pool /event space, the Lost in Wedding pop up culinary crew host their very first vegan supper. These suppers normally take place every Tuesday evening (on reservation only) and were  vegetarian or omnivore. But not tonight. The moment I received this message in my mailbox, I tried to make a reservation but damn! Ausgebucht, since yesterday apparently, you have to be very quick. I’ll remember that for next week, that’s for sure.

Look at this and try not to be hungry:

(taken from their Facebook events page)

Classic-Vegan-Menu: 7,00 €

( NEW!!! ) Giant-Vegan-Menu: 10,00 €

This tuesday are Herr Dampf (Hans & Dampf Crew) and the Weddinger Suppenkaspa (Klopse für das Elbsandsteingebirge/ 1. Berliner Kochgangbang) behind the pots to create a vegan 3 course meal.
:::::Starter::::mango-chili-coconut panna cotta, lukewarm cauliflower marsala puree, coriander-lime dressing, gaszpacho a la wedding *, herbs cracker

:::::Main Course:::::Mille Feuille of mushrooms, onions, peas, parsley and turnip, potato straw, porcini polenta, spicy lamb’s lettuce-cashew pesto

:::::Dessert:::::vanilla-rosemary biscuit, lemon balm jelly, salty lemon, orange salad, melissa, dark chocolate, balsamic reduction

Please RSVP : PM or stattbar@stattbad.net

(Please note the start time, the number of guests and the kind of menu)
‘ALLTAG IST NUR DURCH WUNDER ERTRÄGLICH.’ (Gantenbein, Max Frisch)

More info: https://www.facebook.com/events/627931830606278/

Afbeelding

Advertenties

Berlin Fashion Week, part one (blogpost in English)

Looking good isn’t important. It’s everything.”  Ben Sherman

 

Two weeks ago the special police forces found 140 kg of cocaine hidden among bananas. That was in 5 different Aldi stores in Berlin. The Aldi !  You know, that discounter supermarket. I’ve been there so many times; I even bought bananas. Ohne coco that was.  It is the second biggest catch since 35 years in Berlin.

Cocaine is ,a non exactly low budget drug,  very popular in the higher classes. It’s what gets them going as the society demands so much of them. That’s what they say, at least. Some of those high classed people.

Lots of classy, beautiful people in Berlin this week, it was after all the Berlin fashion week . Officially called the Mercedes-Benz Fashion Week by the way.

I happen to live in the fancy Mitte of Berlin where lots of hipsters doing lots of hipsters things.

While I was coming home from my German course on Tuesday I noticed the crowd. Lots of very hipster Asians. The Adidas store made a huge fuzz about the new Stan Smiths shoes. I had some of those back in the eighties. They weren’t the original but they were the second “original”. I think I threw them away. Pity, they are worth a fortune now  in hipster vintage stores. But last week, on the 15th of January, those hipster Stan smith shoes got re-released. In different colours. The original green one. The second generation blue ones and now also in red and even in black.

Big fuzz in the city about this. I went to see it and the Stan Smiths (originally from 1973) occupy indeed a huge space in the shop. Outside on the etalage, they are showing the picture of Stan Smith now (he’s still alive and kicking) with his”new” shoes.

Image

 

Not only the Adidas store is full of people but really are the shops around the Weinmeisterstrasse are crowded. Unbelievable. The post-Christmas sales are still on and I need a few things so  I drop in one of my favourite and affordable brand stores called COS. And even here, you can’t escape these fashion people. I’m shocked by the way many of them are wearing fur and leather. It’s all over town and in the shops as well.  Animal welfare? Dogs skinned alive for real and even for fake fur (dogs are cheaper than polyester that’s why some fake fur is actually real fur).I guess they never thought about that. Knowing those things suck, I know. I would love to buy a fake fur jacket but since I don’t know if it’s a fake fake and thus a real…Well, you understand what I mean 🙂 

Stores where you don’t see those people: H & M (that used to be different back in the early nineties, since it was the first label that finally brought cheap but fancy fashion) or Mango f.e.

But I’m very happy seeing that COS is hip. That means that I am hip. Or am I making the wrong presumption here?? Haha.

Parties and openings and vernissages all over town. Not that I’m invited. I’m not a fashionista. But I have to admit I love to see these people obsessed with clothes and appearences. They look so superbly intelligent and interesting. Thirthy years ago I might even have worshipped them. Thinking there are far better people than I am. They are rich and they have good taste and they know so many interesting people. They are never lonely. They never behave badly (at least not in public) and they are never extremely sad or happy. They can wear whatever they want and still find a way to look good.

They look like they read all the books in the world and seen all the art and theater and what else that ever existed.

ImageOf course they are not. Of course these people are exactly like you and me. They love, they hate, they struggle. But hey, you have to admit it: they do it in style. Always.

A fire(cracker) in the sky

Sylvester in Berlin: a fire in the sky

While the sun was bathing all over Berlin this afternoon, it is 5 °C, unusually hot for the time of the year, I would like to wish you all a year ( a life!) filled with empathy and compassion. Be nice to all creatures great and small but never forget to question the power 🙂

(all photos taken with my cell phone)

Oud en nieuw in Berlijn: a fire in the sky

Berlijn. Het is dinsdag 31 december 2013 en over ongeveer een uur is het al donker. Ik word getrakteerd op een fantastisch mooi licht en geniet met volle teugen vanop mijn fiets van dit strijklicht dat over mijn stad valt.

Laatste daglicht van 2013

Dom Berlijn 31/12/13

 

Een dik uur later drink ik mijn eerste en laatste Cuba Libre Cuba Librevan het jaar, lees de wensen van mijn Facebook-en/of echte vrienden, en probeer ik zelf ook zo een beetje de balans te maken van afgelopen jaar. Dat vond ik vroeger onzin, want is het niet dat je dat eigenlijk dagelijks moet doen? Uiteraard moet je dat dagelijks doen. Maar dit jaar, sorry vorig jaar dus, was een beetje anders.  2013 was voor mij persoonlijk een ‘(om)schakeljaar’. Geen paniek, ik heb het licht niet gezien of zo, dus lees gerust verder 🙂 Het is ‘gewoon’ dat dit jaar niet alleen gemarkeerd werd door de scheiding van een man met wie ik bijna een kwarteeuw veel lief en ook wel veel leed heb gedeeld (en geloof me, dat gaat niet in je kouwe kleren zitten en het roept meer vragen op dan je lief is) maar ook door een zich adapteren aan een maatschappij die niet de mijne is, aan een taal die ik niet beheers, aan nieuwe scholen voor de kinderen, aan het stadsleven en aan de zoveelste nieuwe woning.

Allemaal peanuts in vergelijking met de grote wereldproblemen, daar ben ik me heel erg van bewust. Maar op micro persoonlijk vlak zijn dit uiteraard serieuze klappen. We moeten daar niet onnozel over doen.

Ondanks het feit dat het dus op zowel persoonlijk als professioneel vlak een rampjaar was,  zie ik de toekomst glimlachend tegemoet. Want de projecten die er op stapel staan, zijn redelijk ambitieus én ontzettend realistisch.  Vriendschap is en blijft nog steeds één van de belangrijkste dingen in mijn leven en dit jaar heeft me ook duidelijk gemaakt op wie ik echt kan rekenen als het even écht niet meezit, ik heb leren loslaten, ik heb leren accepteren en  ik heb me te pletter geschreven. Ik weet hoe diep ik kan gaan, weet beter wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Ik heb een ex die wel altijd één van mijn beste vrienden zal blijven, ik heb twee kinderen die verre van oppervlakkig zijn en waar ik zielsveel van hou; een passie of 2 waar ik graag in verdrink en een thuis in Berlijn, een niet perfecte groene stad waar doodgraag wonen, in een land dat niet in oorlog is met voorlopig nog genoeg eten op de plank. Dat is meer dan het gros van de mensheid kan zeggen. Ik tel mijn zegeningen dan ook elke dag.

Ik ben al heel vaak verhuisd, zowel in België als in Frankrijk en heb eigenlijk overal graag gewoond, maar Berlijn is mijn eerste grootstad. De stad maakte zich gisteren, 31 december; klaar voor haar traditioneel heel luidruchtig eindejaarsfeest.

ulmXmRC3VpeBMDS2xhP1f0Juet4gKJ2VjCJ1ypLyGg0Berlijn vuurwerk
Ik hou niet van vuurwerk, omdat het een ramp is voor de meeste dieren, omdat het verschrikkelijk vervuilend is en omdat het zo veel lawaai maakt en ik me iedere keer weer een ongeluk schrik.

Voor sensitieve personen (al dan niet menselijk) zijn deze geluiden echt hels. Ieder jaar zijn er ook ontzettend veel gewonden. Dat valt in Berlijn nogal mee, vergeleken met bv. Nederland waar het vuurwerkgebruik compleet uit de hand lijkt te lopen.

Maar toch heb ik besloten om vanavond op een dakterras van een hotel te gaan staan met een glaasje Sekt en om van het vuurwerk te genieten. Het is meer een kwestie van “if you can’t beat them, join them” en ik moet natuurlijk weten waarover ik spreek alvorens een oordeel te vellen. De journalist in mij komt altijd wel naar boven.

Het dak van het Montbijou hotel aan het Montbijoupark was voor de gelegenheid opengesteld aan het publiek. Met een vriendin begeef ik me naar de vijfde verdieping en het uitzicht is fenomenaal. Je hebt bijna een zicht van 360°. De Alexanderplatz met haar televisietoren, de Hermes van het museum waarvan de naam me niet te binnen schiet, de gebouwen op de Friedrichstrasse en de koepel van de Synagoge. Beneden rijden de trams en een beetje verder de S Bahn. Berlijnser kan bijna niet.

oudjaar

En hoewel het al de hele avond in de stad gonst en knettert, wat me ontzettend zenuwachtig heeft gemaakt. De hel breekt pas om middernacht echt los. En ik moet toegeven, het is een geweldig schouwspel, er is geen ontkennen aan. Het knettert langs alle kanten maar omdat we zo hoog zijn, is het geluid al wat gedempt. Het is een zeer klare nacht en het zien van de sterren met al dat vuurwerk is heel mooi. Al gauw kan je de televisietoren niet meer zien. We openen onze meegebrachte fles schuimwijn en drinken uit plastic bekers (niemand van het personeel dat daar aanstoot aan neemt) alvorens ergens rustig een laatste gemberthee te drinken. De straten liggen vol met afval en overal zijn er wel onverlaten die nog wat willen horen knallen. Heel veel toeristen ook.

Ik kruip om 3 uur moe van het wandelen en de kou mijn bed in maar slapen zit er niet in. Daarvoor prikken mijn ogen te erg. Milieuvriendelijk ? Ik dacht het niet. (Afschaffen dat vuurwerk en vervangen door veel modernere licht-en laserinstallaties lijken me een veel mens-dier en milieuvriendelijker alternatief.)

En nu is het dus 1 januari 2014. Ik wandel door de stad die niet zo verlaten is als ik dacht. Ik zie het afval en denk aan de mensen die dit morgen moeten opruimen, sommige feestgangers hebben het redelijk netjes gehouden:

Proper vuurwerk

 

 

 

Anderen dan weer helemaal niet.

The day after

The day after

Ik besluit 2014 alvast in te gaan met wat cultuur en stap het hof in van het Kulturwerk Berlin in waar naar verluidt dé tentoonstelling van het jaar plaatsheeft: Christoph Schlingensief.gqiCcoCJE-vSxtJ7KfB4FWQqNs09lJbWe0UW_KrJl0Q

Church of Fear

Church of Fear

Ik bewonder zijn Kerk van de Angst , in 2003 te zien op de Biënnale van Venetië, een erg sterke reactie op de (angst) politiek van Bush. Helaas besluit ik om een koffie te gaan drinken in het café‚ waar ik de Berliner Zeitung van gisteren weet te appreciëren.  Mijn dochter vervoegt me even later en vertelt me uitvoerig over haar nachtje uit. Heerlijk. Morgen wordt ze al weer 19. En oh cliché, het lijkt alsof ik vorige week haar luiers nog aan het verversen was.

Op de eigenlijke tentoonstelling geraken we niet meer. Tot daar alvast mijn goede voornemens om dit jaar nog wat meer aan cultuur te gaan doen :-D.

Een paar woorden van dank konden hier niet ontbreken: dank je Heidi , voor alles, dank aan jullie lezers voor het lezen van deze blog (jullie beseffen niet half wat dat voor mij betekent! ) en dank ook aan Berlijn voor jouw energie, je kracht, je weidsheid en je chaos waarvan ik het voorrecht heb om er in te wentelen. Dag in, dag uit.

Lieve lezer, duik in 2014, bewust, empathisch en volledig. Doe wel en zie niet om.