Lunch in Berlin

Click on the names of the restaurants to go to their websites.

Afbeelding

Ik kan het ook niet ontkennen, ik ben een foodie, niet fanatisch, verre van, maar ik eet graag vers én lekker én verfijnd én soms ook wel (te) veel. En ik kan helemaal, helemaal uitfreaken als ik nieuwe smaken, een nieuw dieet, of  een nieuw restaurant, concept, eetbar of wat dan ook dat met gezonde voeding te maken heeft, ontdek.

Deze foodie is toevallig een veganistische flexitariër. Daarmee wil ik zeggen dat ik zo veel mogelijk veganistisch eet maar dat ik daartegen best wel veel zondig. Vlees en vis eet ik sinds mensenheugenis niet meer. Maar ik zondig nog  af en toe met een stuk kaas of zeg niet altijd neen tegen een taartje bv. Ik drink zelfs rode wijn waarbij ik niet weet of er wel cochenille* is in verwerkt of niet. Ik ben niet perfect. So be it.

In het restaurantwezen  zijn er een aantal eenvoudige regels te respecteren, dat spreekt voor zich. Regels waaraan de horeca nogal eens zijn voeten aan veegt. Bij het aanschouwen van vuile glazen, ruwe obers, vuile toiletten, verkeerde timing van de gerechten, totaal platgekookte groenten, wijn die spontaan je maagzuur doet opwerken enz. komt er een conservatief in me naar boven waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Het is sterker dan mezelf. En het gebeurt veel te veel. Bij het beoordelen van een restaurant is de sfeer en de hygiëne en de vriendelijkheid van het personeel in mijn ogen even -misschien zelfs belangrijker-  dan wat er op je bord ligt.

Berlijn is een stad met duizenden fastfoodtenten, hier Imbiss genoemd. Dat zijn stalletjes of restaurantjes die fast food verkopen. Deze snelkost is nogal divers. Je hebt de alomgeloofde Berlijnse curryworsten zijn maar ook hamburgers, falafels, en andere kebabs. Vaak is het niet echt verfijnd (dat hoeft ook niet altijd, of wel?) , maar ook hier vind je pareltjes.

Door de komst van de Turkse gemeenschap (vooral in de jaren ’80) werd de klassieke Berlijnse keuken opgeleukt met groenten. Een mediterrane touch was zeer welgekomen. De laatste 20 jaar kan je in Berlijn dan ook echt wel zeer lekker eten. Voor een redelijke prijs. En vegetarisch eten is bijna nergens een probleem. En elk trimester komt er wel een 100% vegan restaurant bij.

De meeste restaurants hebben een zeer goedkoop business lunchmenu, ik ga dan ook meestal ’s middags eten 🙂

Na al die jaren in het Zuiden van Frankrijk en op Corsica is het heerlijk om uit te kunnen gaan eten en zich welkom te voelen in bijna eender welk restaurant, van zeer eenvoudig tot zeer chic.  Ik word nergens weggekeken. En neen, ik hoef niet uit te leggen dat vegetariërs geen kip en zelfs geen vis eten of dat veganisten geen kruidenboter op hun tofu willen.

Ik ga hier bewust niet in op de redenen dat ik zo weinig dierlijke producten tot me neem, die zijn hoofdzakelijk van ethische aard (ik schrijf over dierenethiek op deze blog) en in mindere mate om gezondheidsredenen. Dat is ongetwijfeld zeer interessant discussievoer,maar het past niet in de idee van deze Berlijnse blog.

Dus heel praktisch: hier heb je een lijstje van 11 eethuizen, van eenvoudig naar redelijk duur, de meesten in mijn buurt, waar ik graag vertoef. Klik op de naam voor de website en het adres.

* Mustafas gemüsekebab: groentenkebab om u tegen te zeggen, als je tegen het wachten kan. Gemiddeld staat er een rij van 20 minuten aan te schuiven.

Prijs: 2,50 Euro voor een vegetarische döner. Kan geveganiseerd worden.

Hele leuke website.

* Yarok, Syrische imbiss gelegen in het hippe Torstr. in Berlijn Mitte. Het restaurant is wel het tegengestelde van hip maar de falafels zijn ontzettend lekker en hun Fatuosch salade naar verluidt de beste van Berlijn. Ongeveer de helft van de gerechten is vegetarisch.

Prijs 5 euro voor een falafelschotel. Gemberthee 1,5 Euro.

* Sunday burger aan het Mauerpark. Op koude dagen (en het Mauerpark is een tochtgat, het kan er ontzettend koud zijn) drink je er gewoon een warme appelsap met gember bij. Ze staan ook op Street Food Thursday in Markthalle Neun in Kreuzberg.

Prijs: ongeveer 4,50 Euro.

*Dada Falafel is dan weer wél hip. Tot nu toe (samen met de falafels op de Turkse markt op de Maybachufer) voor mij de absolute top. Neem een falafelschotel en daarbij een vers sinaas/wortelsap: hemelse combinatie. Ongeveer 10 euro samen.

Geen website. Linienstr. 132, Berlin Mitte. Tel: 030 275 96 927

* Sababa: hummus zoals hummus moet smaken

Pluspunt: het leuke terras

Minpunt: binnen kon het wat gezelliger 😉

Geen website gevonden. Kastanienallee 50, 10119 Berlin, +49 30 40505401

* Kaffeemitte heeft een middagmenu van 9,5 Euro. Hiervoor krijg je een panini of een pasta, een klein slaatje, wat brood en een drankje. Klassieke Italiaanse keuken.

AfbeeldingZeer correct, vriendelijk, leuk., gratis water (nog teveel een zeldzaamheid hier in Berlijn) én zeer goeie koffie. Gelegen direct aan het Montbijoupark. Minpuntje: geen vegan opties op de kaart.

*Mozzarella Bar & Bottega

Het absolute walhalla voor buffelmozzarella-liefhebbers. Degustatiemenu voor 2 zo’n 20euro.

Afbeelding

Voor vegans enkel (overigens excellente) focaccia te verkrijgen.

Auguststr.34, 10119 Berlin Mitte

* Kopps: geveganiseerde Duitse keuken van  sterrenkok Björn Moschinski, zeer vriendelijke bediening, ’s avonds vaak tsjokvol maar ’s middags heerlijk rustig. Zeer divers publiek.

Middagmenu: 2 gangen 8,5 Euro, 3 gangen 10,50 Euro

* Manuela, net iets meer dan een tapas bar in Kreuzkölln

Ongeveer de helft van het menu is vegetarisch. Ook vegetarische paella bv. Hun vegan Navarra rode wijn is een killer!

* La mano verde

Strikt vegan en vaak raw. Werken soms nauw samen met Atilla Hildmann van Vegan für Fit bestseller bekendheid.

Zéér fijne keuken.

Middagmenu: hoofdgerecht 8,50 Euro. 2 gangen menu 11,50. 3 gangenmenu 15,50.

Minpuntje: de iPads als menukaart.

* Pauly Saal. Kosjer en met een erg hoge hip factor, gelegen in een prachtige oude meisjeschool in de Auguststr.  Helaas nog niet uitgeprobeerd omdat het toch wel wat te prijzig is maar wou het hier even vermelden omdat het dit jaar (2013) een Michelinster heeft gekregen.  Naarverluidt hemels lekker. Op de middagkaart staat 1 vegetarisch gerecht (15 euro). De dagschotel kost er 17 euro. Het middagmenu 34 euro. Fantastische ligging, zeer mooi gelegen, terras ook zeer geslaagd. Een kleine kaart (wat ik altijd apprecieer) en een grote wijnkaart (wat ik misschien nog meer apprecieer ;-))

Toch zeer jammer dat er niet meer vegetarische en vegan opties op de kaart vermeld staan.

Het is maar een greep uit de duizenden eethuizen in deze stad. Ik kom er zeker nog op  terug.

Heb je nog tips? Ik hoor het graag !

Smakelijk!

* cochenille of karmijnzuur is een dierlijk pigment dat in verven wordt gebruikt maar ook als kleurstof voor voedingsmiddelen of cosmetica. Het  heeft E-nummer E120. In cosmetica heeft de stof nummer CI 75470. Het wordt gewonnen uit de cohenilleluis, een beestje dat op schijfcactussen leeft.

Hoe word ik een Berlijnse in 10 simpele stappen ?

Afbeelding

Het stadsblad Zitty bracht in één van haar laatste edities een artikel over hoe je een echte Berlijnse kan worden in 10 eenvoudige stappen. Hier een samenvatting.

1)   Draag de juiste parka

Niet om je te beschermen tegen de helse winterwinden zoals dat in Moskou bv. het geval ismaar doodgewoon omdat je zelfs in de winter graag terrasjes doet. Fleece dekentjes en parka’s: één strijd !  Pas op: geen lelijke nepbontkraag en zeker geen echte bontkraag. De kleur? Olijfgroen uiteraard.  Alternatief? Geen.

2)   Opstaan na dat terrasje: een handleiding

De skinny jeans is enorm veelzijdig en is altijd mooi maar heeft natuurlijk veel nadelen. Een groot nadeel is dat als je zit of fietst er een deel van je bibs zichtbaar is. Met als gevolg het loodgietersdecolleté of Arschfax. En daar Berlijnse vrouwen geen strings dragen maar liever degelijke en dure Schiesser onderbroeken bv, moeten ze bij het opstaan iedere keer hun broek optrekken. Dat gebeurt bijna automatisch: één ruk aan de ceintuur en hop, alles is weer netjes bedekt.

3)    Leer breien

Berlijnse vrouwen zijn verzot op alles wat zelfgemaakt en/of artisanaal is. Hippe merken zoals Lala Berlin of Maiami spelen daar gretig op in.

4)    Leer yoga en eet minstens 2 X per week vegan

AfbeeldingHeerlijke hummus bij Sababa. 

 Geen probleem in een stad waar er elke maand wel een nieuw vegan restaurant of dito winkel opengaat en waar er in elke straat een yoga-school te vinden is.

Maar pas op: je moet het niet alleen doen, je moet er ook wel iets van kennen.

5)   Kook een grote kom soep en geef een geweldig feest waarna je hele woning gerenoveerd moet worden

AfbeeldingNathalie’s pompoen kokos soep (vegan by the way)

Eten doen Berlijnse dames graag, vegan of niet. En omdat er hier een zo groot gastronomisch aanbod is, staat bijna niemand meer in de kookpotten te roeren. Dus wordt het extra geapprecieerd als iemand avondeten klaarmaakt. Voorzie daarbij ook wijn, bier en voor later op de avond longdrinks.

6)   Strip dat behang van de wanden

Afbeelding

Berlijnse wanden zijn of naakt (en dus ruw en onbewerkt) of juist extra gladgeverfd. Een alternatief is er eigenlijk niet.

7)   Ga op zaterdag naar de markt en kom niet naar huis zonder bloemen en/of een lamsvel

Berlijnse stijl is eigenlijk een beetje dorps om te vergeten dat we hier eigenlijk in een grote stad wonen. En opgepast, die bloemen pak je niet gewoon in een plastic tas, maar vervoer je in een mooie korf. Ja, juist, het lijkt hier soms wel op de Provence.

8)   Rij met de fiets, ongeacht het weer

Dat je in Berlijn geen auto nodig hebt is een open deur intrappen. Maar de  fiets is hier inderdaad wel écht heel makkelijk. Het allerhipst is de  Oudhollandse fiets. Ben je ingefietst, dan hoort daar ook een blauwe Ikea tas bij, losjes over de schouder geworpen.

9)   Sneakers zijn een must

Afbeelding

 Of je nu oud of jong bent, sneakers moet je gewoon hebben. Momenteel zijn de modellen Thea van Adidas of de Air Max van Nike erg in trek.

10)   Verkoop je spullen op de vlooienmarkt

Berlijnse rommelmarkten zijn legendarisch. Extra leuk wordt het als je een vriendin meevraagt. Kunnen jullie lekker kletsen en elkaar afwisselen want ik de cafés rond de Arkonaplatz of op het Mauerpark gaat het er altijd gezellig aan toe.

 

Ik scoor alvast een stevige 7/10. En jullie?

Bron: Berlinerin in 10 Schritten door Alexa Von Heyden in Zitty Berlin n°25.

Generous Jamie

Nederlandse versie hier

momentumIt’s been a while since I posted a concert review. And nope, this blog post isn’t one neither. Therefore, it isn’t neutral enough. But wtf, I have no boss, no record company, not even a proofreaders who will give me a hard time. This used to be much different back in the nineties 😀

Back then I worked for a small independent Belgian record company. As every independent they struggled and are still struggling and barely can survive the MP3 era. I worked my ass off en felt terribly responsible for “my” artists. That used to be mainly people from the so-called world music scene. World music was hot in the nineties thanks to people like Ry Cooder who introduced to Western world to the Buena Vista Social Club and broadened our musicalal horizon.

My 2 bosses never did proper promotion. So the job had to be built up from scratch, with just a little money but lots of passion. This means: sending promo copies to the press so that they can write critics, going to radios and try to make them play your artiest, organising promotional days when there’s a new album coming up etc.

As a small independent label we had to work and scream twice as hard to be taken seriously. I remember de arrogance of some music programmers. We were laughed at by the commercial radio for being not commercial enough and not taken seriously by alternative radio (for being too exotic).

A part from “exotic “music we also distributed a few jazz labels. Candid Records was one of them. That was and still is owned by Alan Bates. Alan is an old style music businessman, with a passion for jazz and jazz musicians. He’s 86 now and still active in the business. He won the “Services to Jazz “award at the 2008 BBC Jazz Awards.

One day back in 2002: another day at the office. London calling.

Hi Nathalie, Marc here from Candid Records.”

Marc invites us to come and listen to a fabulous new artist they signed just recently. He’s young, he’s handsome and he’s busted with talent. That’s what Marc said.

A couple of days later, I’m in the train to London, little bit sceptical. It’s not the first time that record companies overstate new artists 🙂

The venue is great, really Londonean (how do you say this in proper English??) and the atmosphere is nervous, filled with tense expectation. I’m expecting too, my second child, but this I didn’t know.

First we listen to Bill Nighy, who is nowadays a really famous actor (remember Love Actually??) but back than he was known for a hit he made in the eighties.  I remember him not being a great singer, but that didn’t matter, the song sucked too, but he had the attitude.

En then it is time for the special guest. The tension is getting even stronger.

Then Jamie enters on stage, completely relaxed (or so it seems): a young man, no a boy, definetaly still a boy. Already wearing his typical “just came out of bed” look. He sits down behind the piano and starts to sing.  And here’s the moment: that magical moment in which you understand why you are doing this job and why you love it that much. The gut feeling, the chicken pocks. The magic.

Jamie Cullum, with his only 21 or 22 years of life experience sings jazz standards as he had written them himself. Here’s an artist at work: he can not only play the piano divinely but he’s also an excellent singer and performer, he knows how to choose his musicians (Sebastiaan De Krom on drums!) en gives all he’s got in a concert I will never forget. The public loves him.

It was the first time I saw Jamie and of course I knew a star was born. But then again, you are never certain and you don’t become a star just like that. You have to work for it, dear reader.

I remember one of my first conversations with Jamie in which he asked me:

Nathalie, did you ever play the piano so long and so hard, your fingers starting to bleed?

Euh, no Jamie, no, I did not.”

That’s one of the reasons  he’s a performer and most of us aren’t.

A few weeks later, Jamie and Marc come to Belgium to do some press promotion.  I managed to have a couple of radio’s to play his single “I want to be a pop star” (listen to it: here) and some journalists will make an interview with this artists they never heard of. But it was difficult, I admit. I am assisted by Heidi, the girl who will take over my job, with whom I started to be friends (for life I hope). What was also great is that Jerome, a Radio 21 radio programmer believed in Jamie and ask him to play his version of Radiohead’s High & Dry live on the radio.  Cool.

In the evening I drove Marc & Jamie back to the airport. They were flying Ryanair at the time (yes!) and I had to drive all the way to Charleroi. And (another yes!) even back in 2002 there were already huge traffic jams. So yes again, we missed the last plane to London. I finally managed to find a lousy hotel in the suburbs of Charleroi so they could take a flight back first thing in the morning.

They weren’t even mad at me, something for which I’m still grateful.

A year later, Jamie signed with Universal and the rest is history.

Two years ago, I saw Jamie in concert for the first time since 10 years. It was at the Jazz Festival in Juan les Pins. It is still one of the best concerts I ever saw. The intensity Jamie and his band show on stage and their communication with the public is rare.

20130417_205052

And last week there was this concert in Berlin’s Heimathafen. A fantastic venue, very old school, wooden floors, balconies… A kinda try out concert for Jamie’s new cd. Or so I thought.

The band must be exhausted, because I heard that the day before they had to perform with Jools Holland and you cannot refuse Jools, can you? Even if you have to book a return flight to London when your touring in Europe.

“Momentum”, the new cd is coming out in May and that’s why Jamie likes to perform in smaller clubs. My daughter and I had a chance to be there thanks to Marc (thanks again M!).

It was years ago, what do I say, a LIFE ago that I had the chance to be on a guest list. I was thrown back into my past immediately. My daughter L., is completely amazed when she got to wear a yellow bracelet with gives us access to the balconies.

 

When we are sitting in the nice and cosy bar upstairs, drinking a beer, a girl gives us two tickets for free drinks. If you work in the business you find this completely normal. But seriously it is not. I realise that now, when I look at my daughter and seeing how happy she is. She didn’t consume her drink; I suppose she still got the ticket. I’m afraid I drunk mine 🙂

The supporting act consists of 2 lads whose names I didn’t understand. Very good musically speaking and the German public are excellent and willing but they are not that communicative and I miss the generosity, the contact with the public. Stress maybe? Pity.

And then is time for Jumping Jamie Flash. He jumps on the stage as he always does and the public is ready to follow him on his musical trip wherever that may go.

“The Same Things” is a new song and a great one to start with: very rhythmical, energetic, and generous.

Jamie isn’t the boy I met 10 years ago. He is now father of 2 children and married with the granddaughter of Roald Dahl (how cool is that hu!).

The set is not really very constructed. What I mean by that is that the set is nearly completely improvised. Jamie never ever plays with a set list, he listens and feels the public and he reacts to that. Must be hard for the musicians but apparently they happen to love it. “It is different every time and it keeps us very much alert, we love it even though we obviously miss a lot of times” Says Chris Hill, the bass player. All the musicians also play in other bands.  The fact that there’s no fixed playlist gives Jamie a lot of freedom and enables him to keep in touch with the public.

jamieIMG_1203

My favourite moments are often the improvised solo’s, often very very jazzy even if his repertoire is getting poppyer.  “All over it now” sounds good and the new single (or so I think) “Everything you didn’t do” is a great pop song.

I am a bit surprised that only half of the new record is being played but then again: that is no real suprise really. “The Pursuit”, his last album was already very poppy and “Momentum” continues in the same direction.

 

Although most of the set is up-tempo, there are some ballads too. I am not a ballad person unless there are made of the right stuff and usually, with Jamie, there are.

When I meet him afterwards in the lobby all I can say is:

Hi Jamie, remember be, it’s been a while.? I’m so proud of you!

IMG_1208

I know I know I’m being far from original but this is exactly how I felt and I meant it from the bottom of my heart.

And my daughter? She’s on cloud nine: drinking beer with the musicians, getting a big hug from Jamie, a fantastic concert. Can it get better than this?

What?: Jamie Cullum in Heimathafen, Berlin, 17 april 2013

Setlist: The Same Things
/All Over It Now/
Everything You Didn’t do/
Get Your Way
/Save Your Soul/
Frontin’
/Love For Sale/
Standing Still/
Pure Imagination
/All At Sea/
Don’t Stop The Music
/Sad Sad World
/These Are The Days
/20 Something
/You’re Not The Only One
/Mix Tape
———-
Gran Torino
Upcoming concert in Berlin: Zitadelle Spandau on August 23, tickets here

Upcoming album: “Momentum” out on May 20

http://momentum.jamiecullum.com

©foto’s: Louise Vangilbergen of Nathalie Dewalhens

Pasen in het Park

DSC01219

Dat de winter lang was en Pasen vroeg kwam, is een open deur intrappen. Met permissie gebruik ik deze zin toch als inleiding om de foto’s te duiden. Want sneeuw en paashazen is niet echt een geloofwaardige combinatie.

Paasmaandag 2013 heb ik mijn kinderen van 18 en 9 van de computer kunnen losrukken om een bezoekje te brengen aan het Schöneberg Sudgelände Park.

Dat is één van die typisch Berlijnse parken: het is eigenlijk een oud rangeerstation (één van de grootste van Duitsland in de jaren dertig) met ateliers en alles wat er bijhoort . Na de oorlog werd het gesloten en werd het minder en minder gebruikt. Het werd zowat 60 jaar verwaarloost. Jaren waarin de natuur de tijd heeft gekregen om haar plaats terug op te eisen. Ik geef toe: dit is een zeer geslaagde make –over en de burgerinitiatieven die hiervan aan de basis lagen kunnen niet genoeg bedankt worden. Sinds 2000 is het officieel een natuurpark . Het zou een soort compensatie geweest zijn voor wat er met de betonnering van de Potzdammer Platz is gebeurd.

Ik had op internet gelezen dat er allerhande animaties zouden zijn met de Paasdagen en dat kon ik mijn negenjarige zoon niet echt onthouden. De zon schijnt en het is amper 40 minuten stappen en sporen van huis tot park.

De fun begint eigenlijk al zodra je uit de trein stapt en het metrostationnetje aanschouwt. Dat is vanaf nu officieel tot mijn favoriet stationnetje verkozen. “Priesterweg” heet het en het is zo retro dat het bijna onecht lijkt.

Afbeelding

(Foto: Wikipedia)

Je betaalt 1 euro inkom en dan kan je onbeperkt genieten van 18 hectaren Industrieel natuurgebied.Het park heeft alles wat bij een Berlijns park hoort: een grafitti-muur, een bar, een museumpje voor moderne kunst, een paar leuke architecturale vondsten, wat verlaten en doorroeste industriële voorwerpen.

DSC01209DSC01231DSC01241

Afbeelding

Oh, en ik zou het bijna nog vergeten: een geweldige ouwe locomotief.

Locomotion

De rails zijn omgebouwd in begaanbare paden en tussen de paden is de vegetatie in stand gehouden waardoor het geheel veel groteer lijkt dan het eigenlijk is. Het design is gebeurd door een artiestengroep genaamd Odious. Ze hebben dat ook gesigneerd al moet je wel heel goeie ogen hebben om hun handtekening te vinden.

DSC01251

DSC01282

Het park op zich is geweldig, de animaties (en de koffie) een beetje aan de lauwe kant maar dat kan de pret van het eieren rapen niet drukken.

Moest je ook zin hebben om een kijkje te nemen: het park is open van 9u00 tot zonsondergangen je mag/kan er niet fietsen of skaten noch  met je hond wandelen. Het is echt de bedoeling dat het een natuurgebied is en blijft. Maar net ernaast, aan de andere kant van de spoorweg, ligt een heel leuk recreatiegebied waar het erg goed skaten is (weet ik wegens door zoonlief zelf getest en goedbevonden).

Afbeelding

Credit foto’s:  Louise Vangilbergen tenzij anders aangegeven.

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Foto: Erwin Olaf

Foto: Erwin Olaf

Tientallen artikels en blogposts zijn er al verschenen over de legendarische Berlijnse winters.
Hier kan je er eentje lezen. En ook hier. Of hier.  Een hele mooie is ook deze van Joseph Pearson.

Berlijnse winters. Het is me wat. Volgens mij worden die zwaar overdreven. Vraag eender welke Berlijner naar de Berlijnse winter en hij zal altijd zeggen dat het vorig jaar nog erger is geweest. Er zouden hier maar 2 seizoenen zijn.Terwijl ik er toch 4 tel. En dat het gebrek aan licht echt wel op het gemoed werkt. En dat die zo lang duurt.

Ja, het is allemaal waar, MAAR… het is ook waar dat de wintermaanden en dan vooral januari en februari in mijn vorige woonoorden in Frankrijk, op Corsica of in België ook niet bepaald de leukste waren.

De winter is vandaag zo ongeveer halfweg en ik wilde ook even vermelden hoe wij tot nu toe de winter zijn doorgekomen.

Het is onze eerste winter in Berlijn. En we hadden er niet bepaald naar uitgekeken. Na negen jaar in het Zuiden te hebben gewoond, heb je een chronische afkeer van de kou en van de grijze luchten, geloof me vrij.

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maar het was onze keuze en we waren erg goed voorbereid. Geen blauwe luchten hier, maar grijsheid troef. Gecombineerd met de lelijkheid van de stad en de eeuwige bouwwerven nu niet bepaald zaligmakend. Maar, een hele grote maar is hier aanbevolen, want min 5 in Berlijn is niet hetzelfde als min 5 in Avignon. Onder de Zuiderse staalblauwe luchten is het vaak een aantal graden onder nul in de winter. De ijskoude mistral krijg je er gratis bij. Daartegen kan je je echt niet wapenen. Geen technische kleding houdt het tegen. Volgens mij zou zelfs een ijsbeer het koud hebben. Echt, het is onwaarschijnlijk. Bovendien zijn de meeste huizen en bars en restaurants er niet op voorzien en worden die nog elektrisch verwarmd (!). En cultureel gesproken is het het grote niemandsland. Dat is hier wel even anders! En ja, het is januari en het vriest dat het kraakt. Maar zo hoort het toch, niet? En wat meegenomen is, is dat het een pak minder nat is dan in onze Lage Landen. Ik moet zeggen dat ik dat echt niet erg vind. Maar grijs is het dus wél.

Die grijze winter in Berlijn overleef je volgens mij makkelijker dan de blauwe Zuiderse winters. Hier is hoe je volgens mij de Berlijnse winter in moet springen:

1. Duik in één van de vele café-antiquariaten zoals Café Tasso. Je koopt een boek, drinkt een koffie, eet een bio-lunch en als je tot ’s avonds blijft, kan je er zelfs een gratis concert meepikken.

2. Duik in je sportclub. Meestal hebben die ook een sauna. Het heeft me alvast één maat doen verliezen. En ik ga voor een tweede 🙂

3. Shop till you drop in één van de vele vreselijke shopping malls die Berlijn rijk is. Interessanter, maar ook leuker en kouder, is shoppen in de heel persoonlijke boetiekjes in Kreuzberg of Friedrichshain. Solden beginnen al net na Kerst. De geweldig gezellige cafeetjes krijg je er gratis bij.

3. Trek je warme kleren aan en ga wandelen (zie ook andere blogposts), skaten, schaatsen,

Schaatsen in Neukölln

Schaatsen in Neukölln

rodelen…  Met zijn vele parken is Berlijn een paradijs voor wandelaars. En een half uurtje metro brengt je naar super leuke meren en wouden. Leuk toch?

4. Duik in het nachtleven. Legendarisch Berlijn. Clubs als de Berghain of de Cosmos hoeven geen introductie. En slaap ’s anderendaags uit.

5. Duik in je sofa. Videotheken zijn hier uitstekend, heel goedkoop en vaak bijna 24 u op 24 open. En het is dé ideale periode om je achterstand inzake beestig goeie Amerikaanse series in te halen. Breaking Bad, Treme, The Newsroom, …ik zeg maar wat. (stuur me een mailtje als je nog meer tips wil).

6. Of ga naar één van de vele cinema’s. Een hele leuke is bv. Intimes in Friedrichshain. Of de héle mooie Kino International

Kino International

Kino International

in onvervaarde Sovjet stijl. Wel oppassen dat je niet naar een Duits gesynchroniseerde film gaat. Want dat is echt niet te harden.

7. Brunchen -brunchen-brunchen. Het is een hele kunst hier en het is zalig, zelfs voor mensen zoals ik die eigenlijk niet tot 10 uur kunnen wachten om iets te eten.

(In mijn volgende post stuur ik jullie mijn 5 favoriete brunchadressen, beloofd!)

8. Werk 2 keer harder dan normaal, vooral als je zelfstandige bent. In de zomer is het hier nog eens zo leuk en ga je automatisch minder hard werken.

9. Eindelijk tijd om alle bezienswaardigheden en galerijen van Berlijn te zien. Dat lijkt in tegenstelling met het vorige punt nl dat je harder moet werken maar de boog kan toch niet altijd gespannen zijn. En er moet altijd creatieve input komen. Geen files, geen volk in de winter, geweldig gewoon. Berliner Dom, de galerijen van de Auguststrasse, de oude Stasi gevangenis…het is maar een greep uit de honderden adresjes!

Berlinale 63

Berlinale 63

10. Berlin Fashion Week, Berlinale, Eat Berlin,…. allemaal festivals die in de winter plaatshebben. Voor ieder wat wils en vaak van heel hoog niveau.

11. En je laatste duik doe je  in één van de hammams waarvan Neukölln Stadtbad waarschijnlijk de gekendste is. Je mag er een halve dag in rondlopen en -zwemmenvoor 14 Euro. Absoluut in tegenspraak met punt 8 en punt 9 en zelfs punt 10 MAAR je kan het in familieverband doen en combineren met één van de leuke eet-of brunchadresjes in Neukölln. Niet voor niets heeft de  Nederlandse fotograaf Erwin Olaf hier vorig jaar nog foto’s genomen. De foto bovenaan deze post is er bijvoorbeeld eentje van.

Winter? Echt niet bang van hoor. Les doigts dans le nez, fingers in the nose. En hop, de vogeltjes fluiten al weer in februari en voor je het weet, is de lente weeral daar en is het alweer terrasjesweer. Altijd gevaarlijk maar zeer goed voor de creatieve input 🙂

Als je me nu even wil excuseren, ik heb mijn glühwein graag warm…

 

Oost Berlijn 2013

Oost Berlijn 2013

Die Märchenhütte

La Baraque.Théatre Dromesco. (Foto: website).

La Baraque.Théatre Dromesco. (Foto: website).

 

Eén van mijn mooiste theaterherinneringen  La Baraque, een samenwerking van Igor en Lily van het Théatre Dromesko uit Frankrijk en het theater van de gebroeders Forman (dé gebroeders Forman) uit Praag. Wat meteen ook de Slavische ziel van het stuk verklaart. Het was ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw. We woonden toen nog in Tervuren bij Brussel en hadden afgesproken met onze prachtige Lierse vrienden in een “barak” aan het Jubelpark.

Als bijna complete theaterleek was La Baraque voor mij (en ik denk hier ook voor mijn vrienden te spreken) een openbaring.

Zó leuk kan theater immers zijn, zo veelzijdig, zo poëtisch ! En dit zonder arty farty hulpstukken laat staan bloed of naakt op de scène.  Neem gewoon een ouwe houten barak, een aantal tafels waar de toeschouwers aan plaatsnemen, warm de huisgemaakte borscht op en hou de wijn op temperatuur. Even shaken die mix en dan begint het spektakel. Er wordt geacteerd, gemusiceerd, de poppen gaan letterlijk aan het dansen, de glazen blijven vol en het geluk in de zaal is bijna fysiek tastbaar.

Ik word weer helemaal warm vanbinnen als is eraan terugdenk.

En laat ik nu onlangs hetzelfde gevoel terug hebben ervaren!

Maerchenhuette-aussen-Ausschnitt_Foto-Heinrich-Hermes

Maerchenhuette-aussen-Ausschnitt_Foto-Heinrich-Hermes

Ditmaal in Berlijn, in de Märchenhütte, (Sprookjeshut) hartje stad net tegenover het Bode-Museum, aan de oever van de Spree.

Die Märchenhütte

Die Märchenhütte

Twee 200 jaar oude Poolse hutten werden op het dak van een Berlijnse bunker herbouwd. Hoe dat in zijn werk ging, kan je hier zien.

Geen wijn en soep deze keer, maar glühwein, warme chocolademelk en appeltaart.

Het is een Sprookjeshut. En een namiddagvoorstelling. Voor kinderen. Juist ja, maar waarom zijn er dan zo weinig kinderen in de zaal euh hut ? De glûhwijn warmt mijn hart en mijn handen. Het is winter in Berlijn, nog geen vier uur in de namiddag en al donker. En het is pokkekoud. Zoals het hoort.

De sprookjes die vandaag worden gebracht zijn Rapunzel en De Gelaarsde Kat. Het zijn Grimm sprookjes en die zijn inderdaad vaak grimmig. Daarom zijn er ook zoveel volwassenen aanwezig, denk ik. Sprookjes werden oorspronkelijk immers niet enkel voor kinderen geschreven. Ik vind dat logisch. Vaak zijn de verhalen hard en tragisch.Twee acteurs van wie het spelplezier duidelijk afstraalt, volstaan om de zaal euh…hut aan het lachen te brengen. Het decor is minimaal. Maar het effect maximaal. Vooral De Gelaarsde Kater is een knaller. Mijn zoon van negen vindt het prachtig ( zelfs al is de heks in Rapunzel “echt wel heel eng hoor mama”).

Wat ook zo leuk is, is dat het team ook sprookjes brengt die uitsluitend voor volwassenen zijn bedoeld. Ze zijn meestal erotisch getint of hebben een hoog horror gehalte. Of misschien is het wel een combinatie van die 2 :-). Zodra mijn Duits een beetje beter is, ga ik er naartoe en breng ik zeker verslag uit.

Kinder-in-der-Maerchenhuette_Foto-Bernd-Schoenberger-837e439a

Kinder-in-der-Maerchenhuette_Foto-Bernd-Schoenberger

De ‘Maerchenhutte’ is een winterproductie van Hexenkessel Hoftheater. Eind februari gaan de hutten onherroepelijk dicht. Maar niet getreurd, dezelfde bende ongeregeld speelt vanaf mei in het Amphitheater. Ook dat wordt ter plaatse gebouwd. Hoe dit dan weer gebeurt, kan je hier zien. Ideaal als je in de zomer Berlijn bezoekt, want er wordt tot eind september gespeeld.

Kaarten voor de Maerchenhutte kan je alvast hier bestellen, wees er snel bij, het is heel snel uitverkocht.

Oh en ook dit nog: in Berlijn is het heel moeilijk om honger en dorst te lijden en dus kan je je hongerige mens in je bevredigen in de wel zeer gezellige der “Pizzeria Rifugio di Napoli” net naast de hut. Ook hier best even reserveren.

Maerchenhuette-innen_Foto5-Bernd-Schoenberger-7663c31b

Foto: Bernd Schönberger

Alle info vind je op hun website.

David Bowie: Where Are We Now? – YouTube

David Bowie: Where Are We Now? – YouTube.

 

De nieuwe Bowie est arrivé. En hij is terug in Berlijn.  66 is ie ondertussen en het is alweer 10 jaar geleden dat zijn laatste single uitkwam.  Bowie heeft met Iggy Pop redelijk wat muzikale (en andere) grenzen verlegd, toen ze hier eind jaren ’70 samenhokten in een appartement in Schöneberg. Of dat ook met deze single zal gebeuren, betwijfel ik, maar misschien denken jullie er wel anders over.