Heel flink jongen!

Afbeelding

Ik heb 2 flinke kinderen.”Hahaha” hoor ik al, en “ja, dat zeggen wel meer ouders“.

Dat is ook zo en ongetwijfeld hebben sommigen ervan gelijk. Maar geef me even tijd en laat me het kort uitleggen. Eind juli 2012 zijn we in Berlijn komen wonen. Het is nu half april 2013. We komen van het platteland en geen van ons spreekt Duits. Beide kinderen gaan met het openbaar vervoer naar school. Berlijn is een grote, uitgestrekte stad met 3,5 miljoen inwoners. Mijn dochters school, het Lycée Français van Berlijn ligt op zo’n 12 km vogelvlucht naar het Westen. Ze treint en tramt naar school en dat duurt een uur. Maar ze is 18 jaar, en er bestaan iPods en boeken en meditatieoefeningen (van dit laatste ben ik niet zeker :-)) om de reistijd door te komen. Dat zij flink was, dat wist ik al lang.

Zoonlief is echter nog maar 9, zit op een Frans-Duitse school en doet er iets minder lang over: zo’n 3 kwartier. Beide moeten om 6h30 opstaan. Ook zoonlief moet ook eerst naar de metrohalte stappen, daar de trein nemen naar het Ostkreuz station en vervolgens de bus die op zo’n 5 minuten stappen van zijn school stopt. Dat is al redelijk ingewikkeld, maar hij doet dit sinds kort en zonder verpinken. Het komt voor dat hij zich van bus vergist, maar dan stapt hij gewoon ergens anders af en lost het wel op één of andere manier op. Het helpt ook dat hij al goed Duits spreekt.

Omdat we hem in het begin met de auto naar school voerden,hebben we geen abonnement voor hem gekocht. Hij moet dus ’s morgens dus heel vaak nog een kaartje aan het apparaat kopen. Dat doet hij ondertussen met z’n ogen dicht.

Is het wel verantwoord om zo’n jong kind alleen naar school te laten gaan? Tuurlijk wel: het bevordert de zelfstandigheid, ze moeten zelf beslissingen nemen, zijn verantwoordelijk voor hun daden, jong geleerd is oud gedaan enz. Anderzijds is de jongste toch nog heel jong en zeer kwetsbaar.Unknown-1

Dat realiseerde ik me vandaag nog toen hij me bijna in paniek belde (hij heeft een gsm gekregen en ik bel minstens 1 keer per rit om te zien of hij wel in de juiste bus zit):

Mama!” Mama” Snik. Snik. “Ik vind mijn geld niet meer!“. Huilend hangt hij aan de telefoon.

Blijf kalm, jongen, wat is er gebeurd?

Snik. “Ik vind mijn geld niet meer! Sorry, mama, sorry

Ik denk aan die keer dat hij zijn busgeld had opgedaan aan snoep maar hij zich toch nog uit de slag heeft weten trekken, maar ik voel dat hij echt van de kaart is en ga nu geen ouwe koeien uit de sloot halen.

“‘t Is niks mijne vriend, echt niet. Blijf kalm. Waar ben je? Ik kom je halen.

Ik ben aan Rathaus Neukölln. Ik was op de bus en ik vond mijn geld niet meer en ik moest eruit bij de volgende halte van de chauffeur. Er was een Turkse man die voor mij wou betalen, maar dat mocht hij niet van de chauffeur. Zij wou zijn geld niet aannemen

WAT?” Ik verman me. “Wat? Maar ik ben zeker dat je je geld meehad, het is in je kleine portemonnee. Je ging alvast ’s morgens 2 tickets kopen.”

Ah ja, da’s waar!” klonk het ineens enorm opgelucht “ik heb mijn ticket al! Dan neem ik de volgende bus.Tot zo!

Tot zo jongen, ik kom je halen met de hond aan ons station, ok?

Ok mama!

Ik leg de telefoon af en loop stampvoetend en mezelf verwijtend door het huis.Vraag ik niet teveel van hem? Is hij niet te jong?

Maar ik stel me vooral de vraag: Hoe harteloos kan je zijn om een jongetje van 9 van de bus te gooien omdat hij niet direct zijn kaartje vindt?

Moet ik het signaleren aan de BVG, de vervoersmaatschappij? Maar ik heb niet veel argumenten gezien hij in de ogen van de chauffeur effectief zonder ticket op de bus zat en dus strikt genomen zwart aan ’t rijden was.

Ik ben bang dat ik hem terug ga vinden als een hoopje ellende, maar neen hoor, als ik hem oppik  is hij er al helemaal over en ziet het weekend en de uren computerplezier met de glimlach tegemoet.

Hij eet een hele chocoladen paashaas en voor één keer houd ik mijn mond.

De chauffeur van de bus kan de pot op. Ik heb echt een flinke zoon.

Advertenties

Pasen in het Park

DSC01219

Dat de winter lang was en Pasen vroeg kwam, is een open deur intrappen. Met permissie gebruik ik deze zin toch als inleiding om de foto’s te duiden. Want sneeuw en paashazen is niet echt een geloofwaardige combinatie.

Paasmaandag 2013 heb ik mijn kinderen van 18 en 9 van de computer kunnen losrukken om een bezoekje te brengen aan het Schöneberg Sudgelände Park.

Dat is één van die typisch Berlijnse parken: het is eigenlijk een oud rangeerstation (één van de grootste van Duitsland in de jaren dertig) met ateliers en alles wat er bijhoort . Na de oorlog werd het gesloten en werd het minder en minder gebruikt. Het werd zowat 60 jaar verwaarloost. Jaren waarin de natuur de tijd heeft gekregen om haar plaats terug op te eisen. Ik geef toe: dit is een zeer geslaagde make –over en de burgerinitiatieven die hiervan aan de basis lagen kunnen niet genoeg bedankt worden. Sinds 2000 is het officieel een natuurpark . Het zou een soort compensatie geweest zijn voor wat er met de betonnering van de Potzdammer Platz is gebeurd.

Ik had op internet gelezen dat er allerhande animaties zouden zijn met de Paasdagen en dat kon ik mijn negenjarige zoon niet echt onthouden. De zon schijnt en het is amper 40 minuten stappen en sporen van huis tot park.

De fun begint eigenlijk al zodra je uit de trein stapt en het metrostationnetje aanschouwt. Dat is vanaf nu officieel tot mijn favoriet stationnetje verkozen. “Priesterweg” heet het en het is zo retro dat het bijna onecht lijkt.

Afbeelding

(Foto: Wikipedia)

Je betaalt 1 euro inkom en dan kan je onbeperkt genieten van 18 hectaren Industrieel natuurgebied.Het park heeft alles wat bij een Berlijns park hoort: een grafitti-muur, een bar, een museumpje voor moderne kunst, een paar leuke architecturale vondsten, wat verlaten en doorroeste industriële voorwerpen.

DSC01209DSC01231DSC01241

Afbeelding

Oh, en ik zou het bijna nog vergeten: een geweldige ouwe locomotief.

Locomotion

De rails zijn omgebouwd in begaanbare paden en tussen de paden is de vegetatie in stand gehouden waardoor het geheel veel groteer lijkt dan het eigenlijk is. Het design is gebeurd door een artiestengroep genaamd Odious. Ze hebben dat ook gesigneerd al moet je wel heel goeie ogen hebben om hun handtekening te vinden.

DSC01251

DSC01282

Het park op zich is geweldig, de animaties (en de koffie) een beetje aan de lauwe kant maar dat kan de pret van het eieren rapen niet drukken.

Moest je ook zin hebben om een kijkje te nemen: het park is open van 9u00 tot zonsondergangen je mag/kan er niet fietsen of skaten noch  met je hond wandelen. Het is echt de bedoeling dat het een natuurgebied is en blijft. Maar net ernaast, aan de andere kant van de spoorweg, ligt een heel leuk recreatiegebied waar het erg goed skaten is (weet ik wegens door zoonlief zelf getest en goedbevonden).

Afbeelding

Credit foto’s:  Louise Vangilbergen tenzij anders aangegeven.

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Overwinteren in Berlijn: een handleiding

Foto: Erwin Olaf

Foto: Erwin Olaf

Tientallen artikels en blogposts zijn er al verschenen over de legendarische Berlijnse winters.
Hier kan je er eentje lezen. En ook hier. Of hier.  Een hele mooie is ook deze van Joseph Pearson.

Berlijnse winters. Het is me wat. Volgens mij worden die zwaar overdreven. Vraag eender welke Berlijner naar de Berlijnse winter en hij zal altijd zeggen dat het vorig jaar nog erger is geweest. Er zouden hier maar 2 seizoenen zijn.Terwijl ik er toch 4 tel. En dat het gebrek aan licht echt wel op het gemoed werkt. En dat die zo lang duurt.

Ja, het is allemaal waar, MAAR… het is ook waar dat de wintermaanden en dan vooral januari en februari in mijn vorige woonoorden in Frankrijk, op Corsica of in België ook niet bepaald de leukste waren.

De winter is vandaag zo ongeveer halfweg en ik wilde ook even vermelden hoe wij tot nu toe de winter zijn doorgekomen.

Het is onze eerste winter in Berlijn. En we hadden er niet bepaald naar uitgekeken. Na negen jaar in het Zuiden te hebben gewoond, heb je een chronische afkeer van de kou en van de grijze luchten, geloof me vrij.

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maart 2010 in Zuid-Frankrijk

Maar het was onze keuze en we waren erg goed voorbereid. Geen blauwe luchten hier, maar grijsheid troef. Gecombineerd met de lelijkheid van de stad en de eeuwige bouwwerven nu niet bepaald zaligmakend. Maar, een hele grote maar is hier aanbevolen, want min 5 in Berlijn is niet hetzelfde als min 5 in Avignon. Onder de Zuiderse staalblauwe luchten is het vaak een aantal graden onder nul in de winter. De ijskoude mistral krijg je er gratis bij. Daartegen kan je je echt niet wapenen. Geen technische kleding houdt het tegen. Volgens mij zou zelfs een ijsbeer het koud hebben. Echt, het is onwaarschijnlijk. Bovendien zijn de meeste huizen en bars en restaurants er niet op voorzien en worden die nog elektrisch verwarmd (!). En cultureel gesproken is het het grote niemandsland. Dat is hier wel even anders! En ja, het is januari en het vriest dat het kraakt. Maar zo hoort het toch, niet? En wat meegenomen is, is dat het een pak minder nat is dan in onze Lage Landen. Ik moet zeggen dat ik dat echt niet erg vind. Maar grijs is het dus wél.

Die grijze winter in Berlijn overleef je volgens mij makkelijker dan de blauwe Zuiderse winters. Hier is hoe je volgens mij de Berlijnse winter in moet springen:

1. Duik in één van de vele café-antiquariaten zoals Café Tasso. Je koopt een boek, drinkt een koffie, eet een bio-lunch en als je tot ’s avonds blijft, kan je er zelfs een gratis concert meepikken.

2. Duik in je sportclub. Meestal hebben die ook een sauna. Het heeft me alvast één maat doen verliezen. En ik ga voor een tweede 🙂

3. Shop till you drop in één van de vele vreselijke shopping malls die Berlijn rijk is. Interessanter, maar ook leuker en kouder, is shoppen in de heel persoonlijke boetiekjes in Kreuzberg of Friedrichshain. Solden beginnen al net na Kerst. De geweldig gezellige cafeetjes krijg je er gratis bij.

3. Trek je warme kleren aan en ga wandelen (zie ook andere blogposts), skaten, schaatsen,

Schaatsen in Neukölln

Schaatsen in Neukölln

rodelen…  Met zijn vele parken is Berlijn een paradijs voor wandelaars. En een half uurtje metro brengt je naar super leuke meren en wouden. Leuk toch?

4. Duik in het nachtleven. Legendarisch Berlijn. Clubs als de Berghain of de Cosmos hoeven geen introductie. En slaap ’s anderendaags uit.

5. Duik in je sofa. Videotheken zijn hier uitstekend, heel goedkoop en vaak bijna 24 u op 24 open. En het is dé ideale periode om je achterstand inzake beestig goeie Amerikaanse series in te halen. Breaking Bad, Treme, The Newsroom, …ik zeg maar wat. (stuur me een mailtje als je nog meer tips wil).

6. Of ga naar één van de vele cinema’s. Een hele leuke is bv. Intimes in Friedrichshain. Of de héle mooie Kino International

Kino International

Kino International

in onvervaarde Sovjet stijl. Wel oppassen dat je niet naar een Duits gesynchroniseerde film gaat. Want dat is echt niet te harden.

7. Brunchen -brunchen-brunchen. Het is een hele kunst hier en het is zalig, zelfs voor mensen zoals ik die eigenlijk niet tot 10 uur kunnen wachten om iets te eten.

(In mijn volgende post stuur ik jullie mijn 5 favoriete brunchadressen, beloofd!)

8. Werk 2 keer harder dan normaal, vooral als je zelfstandige bent. In de zomer is het hier nog eens zo leuk en ga je automatisch minder hard werken.

9. Eindelijk tijd om alle bezienswaardigheden en galerijen van Berlijn te zien. Dat lijkt in tegenstelling met het vorige punt nl dat je harder moet werken maar de boog kan toch niet altijd gespannen zijn. En er moet altijd creatieve input komen. Geen files, geen volk in de winter, geweldig gewoon. Berliner Dom, de galerijen van de Auguststrasse, de oude Stasi gevangenis…het is maar een greep uit de honderden adresjes!

Berlinale 63

Berlinale 63

10. Berlin Fashion Week, Berlinale, Eat Berlin,…. allemaal festivals die in de winter plaatshebben. Voor ieder wat wils en vaak van heel hoog niveau.

11. En je laatste duik doe je  in één van de hammams waarvan Neukölln Stadtbad waarschijnlijk de gekendste is. Je mag er een halve dag in rondlopen en -zwemmenvoor 14 Euro. Absoluut in tegenspraak met punt 8 en punt 9 en zelfs punt 10 MAAR je kan het in familieverband doen en combineren met één van de leuke eet-of brunchadresjes in Neukölln. Niet voor niets heeft de  Nederlandse fotograaf Erwin Olaf hier vorig jaar nog foto’s genomen. De foto bovenaan deze post is er bijvoorbeeld eentje van.

Winter? Echt niet bang van hoor. Les doigts dans le nez, fingers in the nose. En hop, de vogeltjes fluiten al weer in februari en voor je het weet, is de lente weeral daar en is het alweer terrasjesweer. Altijd gevaarlijk maar zeer goed voor de creatieve input 🙂

Als je me nu even wil excuseren, ik heb mijn glühwein graag warm…

 

Oost Berlijn 2013

Oost Berlijn 2013

Berlin Art Week. Part 2.

Emilio Rangel

Zoals beloofd: hierbij een foto van Rangel’s crazy creatures:

Maar helaas, geen tijd om hier verder bij stil te staan. Dat gebeurt thuis wel, in de stilte van het internet.

ABC

Manlief vertrekt ’s anderendaags naar de “echte” art fair, de “abc art berlin contemporary” in de Luckenwalder Strasse.

126 galerijen uit 19 landen. Met naar verluidt een veel groter arty farty gehalte dan de Preview.

Zoals ik al eerder zei: je moet een keuze maken uit de honderden activiteiten die er dagelijks plaatshebben in Berlijn. En als moeder is je keuze al een pak beperkter. Dat is absoluut niet erg, maar het vraagt uiteraard een andere invalshoek.

Lange Nacht der Bilder

Zo besluiten we op zaterdag samen met de kleinste naar de “Lange Nacht der Bilder” in Lichtenberg te gaan. Het kunstenaarshuis HB55 in de nabijgelegen Herzbergstrasse houdt een soort van opendeurdag  en we willen eens weten wat daar allemaal huist. Kunstenaarshuizen heb je wel meer in Berlijn. Dat zijn oude brouwerijen of fabrieken waarin kunstenaars huizen of op zijn minst hun atelier hebben. Ze ontstaan meestal in de goedkopere buurten van Berlijn. Nadat de artiesten zich er hebben gevestigd, volgen de hippe cafeetjes, winkeltjes enz. en is het hek van de dam. De arme buurt wordt hip en de prijzen stijgen. Waardoor er weer gezocht moet worden naar andere buurten en het hele proces kan opnieuw beginnen.

Volgens een artikel dat ik recent heb gelezen zouden er zelfs een soort buitenwijken ontstaan, waar diegenen die echt uit de boot vallen door de prijsstijgingen in de stad, hun toevlucht moeten gaan zoeken. Dat is een fenomeen dat Berlijn nog niet kende, tenminste niet op zo grote schaal. Het is nog niet echt vergelijkbaar met de Parijse banlieus, maar het zijn wel echte kruitvaten en er moet dus absoluut een halt aan toegeworpen worden. Maar het Berlijnse stadsbestuur doet weinig of niks aan het probleem. Maar ik wijk af.

Lichtenberg is zo’n stadsdeel dat verre van hip is, maar waar eventueel zo’n nieuwe scène kan ontstaan rond zo’n kunstenaarshuis bijvoorbeeld. Echt voorspellen kan je zoiets nooit. Ik zou alleszins al blij zijn met een hip cafeetje in mijn buurt, zodat ik ’s morgens, bij het uitlaten van de honden, de dag kan beginnen met een krant en een koffie.

Er is geen koffie op de vernissage van de groepstentoonstelling in HB 55, wel Sekt en de onvermijdelijke curryworst.

Wat ik gezien heb, brak nu niet direct potten maar ik heb wel  geweldige houten structuren ontdekt, gemaakt van oa. oude Berlijnse treinbielzen. We hebben ook de kans gehad om een (klein)aantal ateliers te bezoeken. Sommige zijn geweldig, andere dan weer iets te klein voor Dominique die toch grote werken maakt. Maar hij is niet overtuigd. Uiteindelijk is de huurprijs toch zo’n 10 euro per m2 en thuis hebben we ruimte zat.

Verderop in diezelfde straat, staat een nieuw collectief op: de oude gieterij . En onze drumleraar geeft les in een ander gebouw, ook al in diezelfde straat. In dat gebouw repeteren niet minder dan 200 groepen! Niet te verwonderen, want waar in Berlijn vind je nog een repetitiekot voor 200 euro per maand? ?Met Lichtenberg als typisch Oost-Duits stadsdeel, zijn er na het vallen van de muur in 1989 enorm veel fabrieksgebouwen gesloten. Deze staan dus al meer dan 20 jaar leeg. Het wordt dus tijd dat ze een nieuwe, en dan nog het liefst typisch Berlijnse (ttz.creatieve) bestemming krijgen.

In het programmaboekje ontdek ik dat op ons “Hof” een kunstenaar woont. Een zekere Christian Awe, een naam die ik al een paar keer in het straatbeeld was tegengekomen.

Ook bij hem is het “open atelier” en ik kan mijn gezin overtuigen om even langs te gaan. Awe is een graffiti artiest en staat mijlen verwijderd van D.’s kunst. Maar zodra we zijn dakappartement betreden, beseffen we dat we hier niet met een broekie te maken hebben. Dit is een rasartiest, afgestudeerd aan de Universiteit der Kunsten in Berlijn, onder het welziend oog van niemand minder dan Baselitz en Daniel Richter. Echte street attitude ook. Zijn appartement/atelier is lichtelijk fantastisch. Op het terras staan Afrikaanse (aaaaah wat goed, eindelijk terug Frans te kunnen spreken!) muzikanten te …euh…musiceren. En het uitzicht over Berlijn is grandioos. Eten en drinken zijn meer dan aanwezig, het gezelschap sympathiek en Christian zelf een zeer aangename kerel en zo op het eerste zicht een open boek. Het is pas in zijn atelier dat we een idee krijgen van zijn kunnen. Honderden spuitflessen staan netjes gerangschikt en de paar werken die we hebben mogen aanschouwen zijn veelbelovend. Eén triptiek was zelfs indrukwekkend, een bijwoord dat ik niet snel zou gebruiken bij het aanschouwen van abstracte kunst.

Awe werkt al meer dan 3 maanden aan de beschildering van één van die typische Oostduitse gevels in de Frankfurter Allée Lichtenberg. 500 m2!

Howoge building on the Frankfurter Allée in Lichtenberg. Art by Christian Awe. Photo by Nathalie.

Een titanenwerk, zelfs al heeft ie 5 assistenten én werkt hij 7 dagen op 7. De hele buurt wordt hiervoor aangesproken. En die is heel enthousiast, getuige de meer dan 1000 kinderen die al hebben meegedaan aan de (gratis) workshop op vrijdagnamiddag.

Lichtenberg wil een openluchtmuseum worden en zijn Oostduitse plattenbau gebruiken als platform voor innovatieve kunstenaars. Christian Awe is de eerste, maar liefst  4 andere projecten zijn nu al goedgekeurd.

Even, heel even maar, droom ik van één van D. “Paradise People” op zo’n gevel.

Hoewel we van plan waren nog wat andere ateliers te gaan bezichtigen, eindigt de avond al dansend aan de voet van de muurschildering, ergens op de Frankfurter Allée.